"บทความ" จาก..หนังสือลูกศิษย์บันทึก เล่ม 3
(ภาพจาก : praruttanatri.com)
ลูกศิษย์บันทึก เล่ม ๓
สารบัญ
01. พระปลัดวิรัช โอภาโส
02. พระสมุห์บัญชา สุขปัญโญ
03. พระทองเทศ ฐิตสุวัณโณ(update 2-08-2553)
04. พระครูสุนทรกาญจนคุณ
05. พระมหาสิงห์ วิสุทโธ(update 9-08-2553)
06. พระทวี จันทโชติ
07. พระอธิการวิชัย อมโร(update 16-08-2553)
08. พระสวรรค์ ญาณวโร
09. เฉลิม คงทอง(update 23-08-2553)
10. เอี่ยมศรี อ่อนคำ
11. จันทร์นวล นาคนิยม
12. บุญถึง สุวรรณวิสิฎฐ์
พระปลัดวิรัช โอภาโส "จดจำมาจากหลวงพ่อ"
วันที่ 21 มีนาคม 2553 พระครูปลัดอนันต์ พทฺธญาโณ และ พระปลัดวิรัช โอภาโส
ทำพิธีบวงสรวง "งานพิธียกฉัตร" ณ วัดธรรมยาน อ.นาเฉลียง จ.เพชรบูรณ์
เป็นที่รู้ๆ กันว่าสุขภาพของหลวงพ่อไม่ดีมานานหลายปี และปัจจุบันนี้ก็ยังอยู่ในเกณฑ์ป่วยหนัก มีโรคทางท้องแทบไม่เว้นแต่ละวัน บางวันก็มีอาการหัวใจรวน
บางคราวน้ำท่วมปอด บางวันบวมทั้งตัวตั้งแต่เท้าไปถึงใบหน้า บางวันมีอาการอักเสบทางกระเพาะหนักมาก บางคราวคออักเสบเป็นแผลยาวติดกันหลายๆ อาทิตย์
แม้จะกลืนน้ำก็เจ็บ
แต่หลวงพ่อก็พยายามลงรับแขก เพื่อสงเคราะห์พุทธบริษัท ท่านพูดว่าเขามาไกล เห็นใจ บางคนเดินทางมาไม่ต่ำกว่า 100 กม. ขึ้นไป พอเลิกรับแขกท่านเดินออกมา
ท่านมักจะพูดว่า งงไปหมด ตาลาย ความทุกขเวทนาทางกายมีมาก แต่ท่านไม่เคยละเลยหน้าที่ของครูบาอาจารย์ที่ประเสริฐ ยิ่งป่วยหนัก
ยิ่งพยายามป้อนความรู้เพื่อมุ่งให้เกิดผลทางธรรม แก่พระและพุทธบริษัทอย่างสม่ำเสมอ
หลวงพ่อเคยปรารภว่าการลงรับแขกไม่ใช่แค่รับแขก ต้องการผลของธรรมะ โดยเฉพาะการไปนอกเสียเงินเป็นล้าน ได้ธรรมะมีราคาสูง ได้คนเดียวก็มีราคาสูง
เขาคุยถามต่อๆ กันได้ เรียกว่าไปได้กำไร เพราะได้ผลของธรรมะเป็นสำคัญ
หลวงพ่อสอนทุกคนแบบตรงไปตรงมา ความรู้ใดที่จะเป็นประโยชน์แก่ศิษย์ไม่มีปิดบัง เทหมดกระเป๋าในทุกโอกาส ทุกสถานที่ ที่ท่านสามารถจะทำได้
ลีลาการสอนของท่านนั้น สอนแบบพ่อกับลูก พูดง่ายๆ สั้นๆ แต่จริงใจ ข้าพเจ้าติดใจในคำอบรมที่หลวงพ่อเคยให้ไว้หลายวาระ
จึงขอนำมาบันทึกไว้ในหนังสือลูกศิษย์บันทึก เล่ม 3 นี้ เป็นตอนสั้นๆ ดังนี้
1. เรื่องการก่อสร้าง หลวงพ่อเคยปรารภไว้ว่า
การก่อสร้าง การเลี้ยงคน ต้องต่อสู้กับอารมณ์ทุกอย่าง ต้องใช้ปัญญาใคร่ครวญ ทำให้บารมีเต็มเร็ว
หลวงพ่อพูดว่า มาคิดว่าสมัยหนุ่มๆ บวชแล้วมัวแต่สร้างวัดมากมาย คิดแล้วเสียเวลา มาคิดว่ารู้อย่างนี้ไม่สร้างก็ดี เสียเวลา
เอาเวลามานั่งชำระจิตตัดกิเลสอย่างเดียว ให้จบๆ ไปจะดีกว่า
ปรากฏว่า องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จมาตรัสกับหลวงพ่อว่า
ไม่มีทาง... ถ้าไม่ทำอย่างนี้ บารมีไม่เต็ม เมื่อบารมีไม่เต็ม การตัดกิเลสไม่เป็นผล
ดังนั้น การทุ่มเทกับการก่อสร้างสมัยหนุ่มๆ แล้วก็หยุดสร้าง หันมาติดกิเลสจริงจังนั่นแหละเพราะบารมีเต็มแล้ว จิตใจก็พร้อมที่จะตัดกิเลส
จึงเกิดผลรวดเร็วมาก
งานคันถธุระ ถ้าไม่เจอปัญหา จะมานั่งปฏิบัติอย่างเดียว บารมีไม่เต็ม เจอปัญหามากๆ มันตัดของมันเองแล้วจะเบา การสร้างวัดต้องเอาใจคนหลายประเภท
บารมีเต็มเร็ว
การทำงานในวัด เป็นการตัดหวง ตัดนิวรณ์ เป็นกรรมฐาน ทำให้เกิดสมาธิขั้นฌาน
การทำงานเป็นพุทธานุสติ เป็นธัมมานุสติ เป็นสังฆานุสติ เป็นการทำงานเพื่อพระพุทธเจ้า เพื่อหลวงพ่อ และเพื่อการสงเคราะห์คนมาพัก
ฆราวาส ถ้าเขามาพักที่วัดเพื่อ
ทาน เรา (พระที่วัด) ก็ได้บุญ 1 ชั้น
ศีล เรา (พระที่วัด) ก็ได้บุญ 2 ชั้น
ภาวนา เรา (พระที่วัด) ก็ได้บุญ 3 ชั้น
ถ้าเขามาพักเยอะ ได้เยอะ เขามาปฏิบัติ 3 อย่าง ได้ 3 ชั้น มาเยอะได้เยอะ มาเพื่อศีล สมาธิ ปัญญา ใครมาพักที่วัด บารมีเราก็ได้เต็ม 3 อย่าง
คนมีบารมีเต็มจริง มันไม่กลัวอุปสรรค สู้ทุกอย่างไม่ท้อถอย
คนเบื่อร่างกาย ไม่ตัดกังวล ไปนิพพานไม่ได้
เบื่อร่างกาย ตัดร่างกาย ไปนิพพานได้
พระบวชแล้ว ต้องดีกว่าเก่า เพราะว่าเรามีทุนมากกว่าเก่า คือมีศีล 227 ข้อ
คนบารมีเต็ม คือ คนที่มีจิตเป็นสุข
การก่อสร้างของเรามีจุดจบ คือวิหาร 100 เมตร มีจุดจบมันก็ดี ไม่มีอะไรห่วง บางคนสร้างไม่ทันเสร็จก็ตาย มีแต่ความกังวลตลอดเวลา
ท่านเล่าว่า มีพระดี ท่านเป็นพระก่อสร้าง นั่งทีไรภาพของงานขึ้นมาเต็ม บอกพอหลับตาปั๊บกองทรายโผล่ขึ้นมา ไอ้นั่นยังไม่ได้ทำ ไอ้นี่ยังไม่ได้ทำ
เยอะแยะไปหมด ท่านบอกว่า นิวรณ์อย่างนี้ดี (ไม่ใช่ฟุ้งนะ) เพราะมันเป็นกุศล ทำเพื่อส่วนสาธารณประโยชน์ ตายไปอย่างต่ำก็ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
คนที่ทำจบ (จบกิจนั้น) มันไม่ห่วงอะไรเลย ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรมาคาอยู่ในใจ หมดความกังวล คนที่ทำจบกิจ ทำใจให้หมดจากกิเลสแล้ว
ความกังวลอะไรมันไม่มีอีก
พวกที่ไม่จบนี่ นั่งหลับตาปั๊บภาพขึ้นเลย กองทรายสูงลิบ จะต้องสร้างโน่น สร้างนี่ที่ยังไม่เสร็จ เหมือนคนยังมีกิเลสคั่งค้างอยู่ ตัดไม่ได้
มันก็เกาะอยู่นั่น คนกิเลสหลุดหมดก็ไม่มีอะไรเหลือ
คนเสร็จแล้ว เขาไม่มีอะไรต้องห่วง
2. เรื่องการปลุกเสก (10 พ.ค. 32) หลวงพ่อเล่าว่า
เมื่อหลวงพ่อไปถึงวิหาร 100 เมตร ท่านนั่งหน้าพระประธาน พูดถึงการทำพิธีปลุกเสกพระ (พุทธาภิเษก) ไปถึงจะนั่งแน่นปั๋งไม่ได้ อารมณ์หนักเกินไป
ต้องทำอารมณ์เบาๆ จึงจะถูกจึงจะคลุมได้ดี
ปกติพระสารีบุตร มาด้านปัญญา
พระโมคคัลลานะ มาด้านฤทธิ์
ทั้ง 2 องค์ นั่งคนละข้างของหลวงพ่อ แต่ว่าเวลาปลุกเสกพระโมคคัลลานะ ท่านจะคุม เพราะว่าเสกของเรื่องของฤทธิ์ เป็นหน้าที่ของท่าน
ท่านจะคุม บอกว่าอารมณ์หนักไปนิด เอาเบาอีกหน่อย บอกให้เขยิบอีกนิด พอเข้าที่ก็บอกให้ทรงอยู่อย่างนั้น
จากนั้นทำอารมณ์เบาๆ ขอให้ท่านคลุมทุกอย่างหมด อาราธนาบารมีพระพุทธเจ้า และทำอารมณ์เบาๆ ขอท่านว่าเราต้องการอย่างไรบ้าง ท่านก็จะเมตตาทำให้เอง
จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของพระ เราก็คุยไปเรื่อยเดี๋ยวเดียวแสงสว่างคลุมหมด ก็เสร็จ (ไปถึงไปนั่งเป๋งไม่ได้หรอก อารมณ์มันหนักเกินไปไม่ได้
ต้องใช้อารมณ์เบาๆ)
พอเสร็จ พระพุทธเจ้าจะตรัสเรียกท้าวสหัมบดีพรหม และท่านปู่พระอินทร์มาบอกช่วยดูแลวัตถุมงคลเหล่านี้ด้วย ถ้าใครใช้ขอให้ช่วยดูแลด้วย
(เว้นแต่พวกมิจฉาทิฏฐิ ไม่มีผล)
ถ้าท้าวมหาพรหม (ท้าวสหัมบดีพรหม) และท่านปู่พระอินทร์คุม ลูกน้องทั้งหมด ทั้งพรหมและเทวดา ต้องมาคุมวัตถุมงคลทั้งหมด ไปไหนก็สบาย
ดังนั้น เวลาปลุกเสกพระโมคคัลลานะต้องมาคุม ต้องใช้ฤทธิ์ สำหรับพระพุทธเจ้ารวมทั้งสมเด็จองค์ปฐม มาเป็นประธานอยู่แล้ว
3. การบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ (หลวงพ่อเล่าไว้เมื่อ 10 พ.ค. 2532)
เล่าไว้ก่อนที่จะมี พิธีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุในเจดีย์ข้างพระประธานในวิหาร 100 เมตร ท่านบอกว่าทำตามแบบประเพณีของโบราณกาล
บรรจุพระบรมสารีริกธาตุลงไปแล้วพรมน้ำหอม ปูผ้าขาว แล้วใส่ทองคำข้างบน ปิดฝา แล้วบรรจุในกล่อง (หีบ) สี่เหลี่ยมหนาแน่น ล็อคกุญแจ
แล้วใส่ลงในช่องสี่เหลี่ยมที่โบกปูนไว้ แล้วปิดฝา แล้วเทปูนทับปิดหมด
ท่านพูดว่า โตกและภาชนะที่ใส่พระบรมสารีริกธาตุมาก่อนบรรจุลงในโถ เมื่อบรรจุเสร็จแล้วจะไปวางเกะกะไม่ได้ เป็นสิ่งสำคัญมาก
ที่ใดที่พระพุทธเจ้าประทับนั่งหรือพระอรหันต์นั่ง หรือวัตถุที่ใส่พระบรมสารีริกธาตุเพียงครั้งเดียวต้องเคารพบูชา วางเกะกะไม่ได้ ต้องเก็บไว้เลย
ดังนั้นภาชนะและโตกที่ใส่พระบรมสารีริกธาตุมาในวันนั้น จึงนำเข้าบรรจุไว้มิดชิด
หลวงพ่อบอกว่า ดูอย่างการตวงพระบรมสารีริกธาตุ พราหมณ์ที่ตวงเดิมชื่อ โสณพราหมณ์ ภายหลังเรียกว่า โทณพราหมณ์ (โทณะ แปลว่า
ที่ตวง) พราหมณ์นี้ยังขอเอาที่ตวงไปไว้บูชา นี่สำคัญมาก ที่พระอรหันต์นั่งหนเดียวก็เป็นที่สำคัญ
4. หลวงพ่อฝากทองคำที่หล่อพระแต่ละครั้งไว้กับเทวดา (หลวงพ่อเล่าเมื่อ 21 พ.ค. 2532)
หลวงพ่อไปตรวจงาน บริเวณวิหาร 100 เมตร แล้วไปนั่งใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ มีพระสมุห์บัญชาติดตามไป พร้อมคณะจำนวนหลายคน ต้นโพธิ์อยู่ข้างหอพักหญิง
(ด้านติดกับป่า 100ไร่) หลวงพ่อนั่งพักแล้วก็พูดว่าพ่อปู่ (หลวงพ่อจะเรียกรุกขเทวดาและพระภูมิว่าพ่อปู่) ที่ต้นโพธิ์
บอกไปเกิดแล้วอยากบวช เกาะเด็กไปตั้งแต่งานเป่ายันต์เกราะเพชร แล้วมาหาหลวงพ่อ ภายหลังบอกอยากบวช หลวงพ่อบอกอนุญาตเลย
หลวงพ่อถามพ่อปู่ว่า แล้วทองที่ฝากไว้ (ทองคำที่โยมนำมาถวาย สำหรับหล่อพระ) จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ? พ่อปู่บอก
เรียบร้อยแล้ว
หลวงพ่อเล่าว่า ทองคำหนักประมาณกว่า 10 กิโลกรัม ห่อเสร็จบอกฝากเทวดาไว้ อยู่ๆ ก็หายพรีบไปเลย
ท่านพูดว่า ก่อนงาน (งานเททองหล่อพระ) เทวดามาบอกว่า ทองเอาไว้ให้ตรงนั้นนะอยู่ตรงนั้นนะ
ในย่ามแดงนั้นก็มีทองคำด้วยนะ (ซึ่งปกติหลวงพ่อบอกว่าย่ามแดงใบนั้นไม่มีอะไร)
หลวงพ่อบอกว่า ของมีค่าต่างๆ ก็ให้เทวดามาช่วยเลือกแยกเป็นอย่างๆ โดยมากของมีค่านั้น จะฝากเทวดาให้ไปรักษาดูแลให้
5. การไปกราบพระ (พระสงฆ์) (3 เม.ย. 2529)
หลวงพ่อสอนไว้ว่า
วิธีพิจารณา การไปกราบพระ (พระสงฆ์) จะทดสอบดูว่าพระเป็นพระอริยะไหม? ให้ตั้งคำถามจากกรรมฐาน 4 หมวด คือ
ก. สุกขวิปัสสโก
ข. เตวิชโช
ค. ฉฬภิญโญ
ง. ปฏิสัมภิทัปปัตโต
ถ้าตั้งคำถามแล้ว คัดค้านหมวดใดหมวดหนึ่ง ถือว่าไม่ใช่ ถึงแม้ว่าตัวเองจะไม่ได้ จะทำไม่ได้ แต่ต้องไม่คัดค้านคำสอนของพระพุทธเจ้า
สุกขวิปัสสโก ท่านเชื่อหมดทุกอย่าง ท่านไม่คัดค้านแม้แต่ข้อเดียว
วิธีถาม กรรมฐาน 4 หมวด ถ้าค้านหมวดใดถือว่าคัดค้านคำสอน
อย่างเช่น พระจักขุบาล ท่านเป็นพระอรหันต์สุกขวิปัสสโก ท่านไม่คัดค้านคำสอน
คำว่านิพพานนั้น ว่างจากกิเลส 3 หมวด คือ โลภะ โทสะ โมหะ (สูญจากกิเลส 3 อย่าง)
หรือว่า ... จะถามพระสงฆ์ ทดสอบดูท่านเป็นพระอริยะหรือไม่
ให้ถามว่า การปฏิบัติ (นั่งสมาธิ) เห็นผี เทวดา สวรรค์ นรก นิพพาน มีจริงไหม? ผิดไหม?
ถ้าคิดค้าน หรือบอกผิด ก็เสร็จ ถือว่าคัดค้านคำสอน
หรือถามว่า ... นั่งเห็นภาพไม่ใช่นิมิต ... แต่เป็นภาพทิพยจักขุญาณใช้ได้ไหม?
ถ้าบอกว่าใช้ไม่ได้ ... ไม่ได้ ถือว่าคัดค้านคำสอน
การคัดค้านคำสอน พระพุทธเจ้าท่านไม่ถือว่าเป็นสาวกของท่าน
ไปหาพระ ถ้าพระถูกถามเรื่องสวรรค์ นิพพาน
ถ้าท่านตอบว่า อันนี้ไม่เข้าใจ อย่างนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ถ้าคัดค้านคำสอน ... ไม่เป็นเรื่อง
พระเทศน์ให้คนเป็น มิจฉาทิฏฐิ หนักมาก อเวจี ถ้าสอนตนเองเป็นมิจฉาทิฏฐิไม่เป็นไร
พระโพธิ์สัตว์ ... ต้องไล่ 40 หมวด ทุกชาติ
แต่ถ้าบารมียังอ่อน ... ยังไม่ครบ 40 หมวด
พวก 40 หมวดครบ ... ท่านไม่คัดค้าน
ถ้าบารมีเต็มเข้าปรมัติ ... รู้ 40 หมวด
ถ้าสายพระอาจารย์มั่นจริงๆ ท่านสัมผัสกับผี เทวดา มาก
พระอรหันต์ ... พิจารณาโลกนี้ไม่มีอะไรดี ร่างกายไม่มีอะไรดี ท่านยอมรับกฎแห่งกรรม ถ้ายังกลัวตายแสดงว่า ยังเสียดายกิเลส
ถ้าไปถามพระ จะทดสอบว่าเป็นพระอริยะไหม?
ถ้าไปไล่กรรมฐาน 4 อย่าง เดี๋ยวจะหาว่าไปไล่ภูมิ
เอาแค่ถามว่า ... สวรรค์ นรก นิพพาน เห็นด้วยทิพยจักขุได้ไหม?
พระอริยะ ถ้อยคำหนึ่งของพระพุทธศาสนาจะไม่คัดค้านเลย ไม่สงสัยคำสอน ไม่สงสัยพระรัตนตรัย
ทั้งนี้เพราะอะไร ... เพราะท่านถึงแล้ว แค่นี้ก็เหลือแหล่
สุกขวิปัสสโก ... จิตไม่ปฏิเสธเลย จิตท่านไม่มีทิพยจักขุญาณเลย แต่ท่านเชื่อหมด
ฟังแล้วพยายามให้รู้เลย คนคัดค้านคำสอนของพระพุทธเจ้า สมเด็จพระบรมครูไม่ถือว่าเป็นพระของท่าน คัดค้านสวรรค์ นรก นิพพาน ... ผิด
เวลาว่างนิดหนึ่ง ก็ไปหาพระพุทธเจ้า จิตบริสุทธิ์กว่า
พวกเดินผิดทาง คนอยากลงอเวจี เขาอยากโง่ของเขาเอง
ถ้าเป็นพระอรหันต์ปฏิสัมภิทาญาณ[/color] ถ้าเทศน์อริยสัจ 4 ข้อก็แย่แล้ว แค่ 2 ข้อก็ถือว่ามากแล้ว รู้ทุกข์เสียอย่างเดียวก็หมดเรื่อง
รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นทุกข์ แล้วใครจะไปทุกข์อีก ที่เราติดอยู่เพราะเราไม่รู้
พระอรหันต์นิพพานแล้ว ที่บางองค์กระดูกไม่เป็นพระธาตุ เพราะท่านไม่ได้อธิษฐานให้เป็นพระธาตุ ถ้าก่อนตาย ไม่อธิษฐานกระดูกเป็นพระธาตุ..ก็ไม่เป็น
ถ้าอธิษฐานเป็นสียังไง เป็นท่อนยังไง บางองค์อธิษฐานเป็นสีแดง สีมรกต
ทำอย่างไรจึงรู้ว่าเป็นพระโสดาบัน?
1. ขีดตั้งแต่เท้าถึงโคนขา (ระบายสี) ถ้าขาไม่เหยียบมดด้วยเจตนาให้ตาย เป็นโสดาบันขั้นต้น
2. ถ้าเท้าขึ้นมาแค่คอ มือไม่ทำร้ายใคร เป็นโสดาบันขั้นกลาง
3. ถ้าป้ายหัวขึ้นไปอีก ปากไม่ด่าใคร ตาไม่มองของใคร เป็นพระโสดาบันขั้นสูงสุด โสดาบัน มี 3 ขั้น
ก. เอกพิชี
ข. โกลังโกละ
ค. สัตตขัตตุง
พระโสดาบัน นาเริ่มดี นาลุ่มตายหมด
คนที่ยังหาอยู่ ... จะยังไม่รู้สึกว่ารวย คนรวยคือ คนรู้จักพอ คนเริ่มรวยเมื่อเป็นพระโสดาบัน
สาวก ไม่แนะนำ รับไม่ได้ (สาวกแปลว่าผู้รับฟัง) เพราะอกุศลบังหน้าอยู่ พอถึงวาระก็ได้เอง
การฟังธรรม อันดับแรกศีล 5 ต้องครบ ถ้าศีล 5 ไม่ครบ การฟังธรรมไม่มีผล
กำลังที่เราจะบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนา ก็มีอารมณ์เดียวกันนั่นแหละ ที่ท่านเรียกว่า สักกายทิฏฐิ คือให้ตัดความห่วงใยในร่างกายเสีย
ถือว่าร่างกายนี่ไม่ใช่เรา ไม่ใช่ของเรา เราไม่มีในร่างกาย ร่างกายไม่มีในเรา
พระที่เข้าถึงอารมณ์ มักจะพูดตรงไปตรงมา ไม่อ้อมไปไหน?
คนพูดตรงไปตรงมา ไม่มีมายา
คนพูดเป๋ไปเป๋มา เป็นคนมีมายา
พระอรหันต์ แสดงความโง่ยิ่งกว่าคนธรรมดา รู้แล้วแกล้งไม่รู้
6. เกิดมาทำไม (28 ก.ค. 2532, 8 ก.ย. 2532)
หลวงพ่อ
เกิดมาทำไม? เกิดมาเพื่อพิสูจน์ทุกข์ (พิสูจน์ความเป็นจริง) นานเสียด้วย
เกิดเป็นหนุ่มเป็นสาว เพื่อพิสูจน์ความเป็นหนุ่มเป็นสาว
พอแก่ พิสูจน์ความแก่
พอตาย พิสูจน์ความตาย
หลวงพ่อถามข้าพเจ้าว่า แป๊ะ แกทุกข์ไหม?
ตอบว่า ทุกข์ครับ
ท่านก็ถามซ้ำอีกว่า ทุกข์ไหม?
ก็ตอบอีกว่า ทุกข์ครับ
หลวงพ่อจึงพูดว่า ทุกข์แล้ว ทำไมไม่ตายไปเสียเลย จะอยู่ทำไมอีกเล่า?
จึงไม่ตอบ ได้แต่ยิ้ม
หลวงพ่อจึงพูดเสริมต่อไปว่า แกตอบไม่เป็น
ควรตอบว่า อยู่เพื่อศึกษาให้รู้ตลอดถึงความทุกข์ เพราะยังรู้ทุกข์ไม่หมด
ถ้าเห็นทุกข์ ก็หมดทุกข์ อริยสัจเรียนแค่ทุกข์ตัวเดียว
ที่เราไม่หมดทุกข์ เพราะเรามองไม่เห็นทุกข์ เห็นแสงไฟสว่างก็นึกว่าเห็นแสงทอง วิ่งเข้าไปหาไฟไหม้เลย ใช่ไหม?
จำไว้ว่ายังมีร่างกายอยู่ มีทุกข์ตลอดไป ทุกข์จริงๆ เพราะมีร่างกาย ถ้าตัดร่างกายได้จริงๆ เมื่อไร ก็หมดทุกข์เมื่อนั้น ต้องกิน, ถ่าย, สารพัดทุกข์
หลวงพ่อบอกว่า การปฏิบัติ เลือกสังโยชน์เลยดีกว่า และยึดบารมี 10 ไปเลย ตีตั๋วชั้นสูงไปเลย
สมาบัติ 8 แค่พรหม มันชั้นประถม
สมาบัติ 8 เขาเตรียมตัว เพื่อตัดสังโยชน์
เราชั้นมัธยม จะไปเรียนชั้นประถมใหม่ทำไม?
ต้องการหนีทุกข์ ต้องตัดสังโยชน์ 3 ให้ได้
พระตั้งแต่โสดาบันขึ้นไป ท่านไม่ทำความชั่ว สีลพพตปรามาส รักษาศีลตรงไปตรงมา
หนีความเกิด คือ ไม่ยึดถืออะไรเลย
พระพุทธองค์ทรงตรัส ทุกสิ่งในโลกเลิก เลิกคบ ไม่ต้องการมันอีก ถ้าเราใช้คำว่าต้องการมันอีกเพียงข้อเดียว นั่นก็คือว่า ความเกิด
เรื่องทั้งหมดนี้ เป็นส่วนหนึ่งที่ข้าพเจ้า ได้ยินมาจากหลวงพ่อ ที่ท่านได้เมตตาอบรมสั่งสอนไว้ จึงได้นำมาลงไว้ ณ ที่นี้
กระผม ขออนุโมทนาคุณความดี และมหากุศล ที่หลวงพ่อได้บำเพ็ญมาแล้วทั้งหมด 16 อสงไขย กับกำไรแสนกัป จนกระทั่งบัดนี้
ธรรมใดที่หลวงพ่อบรรลุแล้ว กระผมขอบรรลุธรรมนั้น ในชาติปัจจุบันนี้โดยฉับพลันด้วยเถิด
ด้วยมหากุศล และผลบุญที่หลวงพ่อได้บำเพ็ญมาช้านาน สิ้นกาล 16 อสงไขย กับกำไรแสนกัป มาถึงปัจจุบันนี้นั้น
ข้าพระพุทธเจ้า ขออาราธนาบารมีแห่งองค์สมเด็จพระจอมไตรบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ พระปัจเจกพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์
พระธรรมทั้งหลาย ตลอดจนพระอริยสงฆ์ทั้งปวง ท่านปู่พระอินทร์ ท่านย่า ท่านแม่ศรี ท้าวมหาราชทั้งสี่ พรหมทั้งหมด เทวดาทั้งปวง พระภูมิเจ้าที่
และเทวดาที่ปกปักรักษาพื้นที่ทั้งหมด
ขอโปรดสงเคราะห์และอภิบาล รักษา คุ้มครองขันธ์ 5 ของหลวงพ่อ ให้บรรเทาเวทนาให้น้อยลงกว่าเดิม เท่าที่ไม่ฝืนกฎของกรรมจนเกินไป
เพื่อขยายกาลเวลาในการสืบทอดอายุพระศาสนา เป็นประโยชน์ต่อมหาชน ให้ยิ่งยาวนานออกไปออกไปอีกด้วยเถิด
กาลใดตั้งแต่อดีตชาติทุกๆ ชาติมาจนถึงปัจจุบันนี้ที่กระผมได้เคยล่วงเกิน และประมาทพลาดพลั้งต่อองค์หลวงพ่อ เป็นการใช้หลวงพ่อในหลายวาระก็ดี
(ตอนนั่งเครื่องบินไปต่างประเทศก็เคยล่วงเกิน พลาดพลั้งไปหลายครั้งก็มี)
หรือกระทำในสิ่งไม่สมควรทั้งปวงก็ดี กระทำด้วย กาย วาจา ใจ ก็ดี ทั้งต่อหน้าและลับหลังก็ดี ด้วยเจตนาก็ดี หรือไม่เจตนาก็ดี
ขอองค์สมเด็จพระชินสีห์บรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า พระธรรม และพระอริยสงฆ์ ตลอดจนหลวงพ่อ ได้โปรดอดโทษให้ข้าพระพุทธเจ้า
ตั้งแต่บัดนี้จนกว่าจะเข้าสู่พระนิพพานด้วยเถิด..!
◄ll กลับสู่ด้านบน
|
|
2
พระสมุห์บัญชา สุขปัญโญ
"หลวงพ่อ..เป็นหมอรักษาใจ"
........ก่อนอื่น ต้องขอบอกถึง
อานุภาพของมีดหมอและน้ำมันชาตรี ที่สามารถรักษาโรคภัยต่างๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งข้าพเจ้าได้ประสบมากับตัวเอง และหลายๆ
ท่านที่ได้นำของสองสิ่งนี้ไปใช้ ก็ได้ประจักษ์ถึงความศักดิ์สิทธิ์แก่ตัวเองมาแล้ว
อานุภาพมีดหมอชาตรี
เมื่อ 31 สิงหาคม 2534 ข้าพเจ้าเกิดมีอาการป่วยกะทันหันโดยไม่รู้สาเหตุ เริ่มจุกเสียดบริเวณต่ำกว่าลิ้นปี่ลงมานิดหน่อย ตอนแรกเริ่มก็ยังไม่มาก
ต่อมาอาการได้ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน จนถึงวันที่ 23 ก.ย. 2534 เป็นมากจนหายใจขัด หายใจยาวก็ไม่ได้จะเสียวแปล๊บอย่างหมับขึ้นมาทันที
แม้แต่การจะไอ พออ้าปากจะไอก็เสียวแปล๊บ สะดุ้งสุดตัวไอไม่ได้ จะหาวก็หาวไม่ได้ ลองเอามือแตะที่บริเวณที่เป็น จะปวดมากแทบทนไม่ได้
การเคลื่อนไหวลำตัวลำบากมาก ต้องทนเอา ตอนบ่ายของวันที่ 2 ก.ย. 34 จึงได้โทรศัพท์ไปถามอี๊ด พยาบาลที่ฉีดยาและให้น้ำเกลือหลวงพ่อประจำ
ที่โรงพยาบาลแม่และเด็กเพื่อให้เขาหาทางแก้ไข
แต่อี๊ดก็ไม่สามารถวินิจฉัยอาการได้ และก็บังเอิญหมอที่โรงพยาบาลก็ไม่อยู่ทั้งสองคนพอดี ก็ไม่รู้จะปรึกษาใครแล้ว
พอตกค่ำจึงเอามีดหมอชาตรีที่หลวงพ่อทำพิธีไว้เมื่อ 26 ก.ค. 2534 เอามารักษาตัวเองดู ตอนก่อนเข้านอนสวดมนต์ไหว้พระแล้ว ก็เอามีดหมอมาอาราธนาบารมีพระ
ตามแบบการใช้ที่หลวงพ่อให้ไว้ โดยนึกถึงภาพพระตลอด เสร็จแล้วก็เอามีดหมอมาทำท่าสับเบาๆ ลงบริเวณที่ปวดและจุกเสียด
ขณะทำการสับก็ภาวนาว่า ทุกขา ทุกขัง ปฏิฐิตัง สัปติจฉามี พร้อมกับนึกขอบารมีและภาพพระไปตลอด ทำอยู่สามรอบ จึงเข้านอน
ตอนนี้ยังปวดมาก ขยับตัวแทบไม่ได้ แต่ก็ภาวนา ทุกขา ทุกขัง ปฏิฐิตัง สัมปติจฉามิ จนหลับไป
พอตื่นขึ้นเช้าอาการปวดและจุกเสียดลดลงไปมาก แต่ก็ยังไม่หายทีเดียว
จึงใช้มีดหมอทำอีกครั้งหนึ่ง ทำอยู่สองวันทั้งตอนค่ำและเช้ามืด อาการปวดและจุกเสียดที่ช่องท้อง ก็หายเกือบเป็นปกติแทบไม่เหลืออาการให้เห็นแล้ว
ถ้าไม่ใช่มีดหมอของหลวงพ่อมารักษาตัวเองก็คงแย่เหมือนกันเพราะอาการจุกเสียดมันมากขึ้นทุกที
อานุภาพน้ำมันชาตรี
เมื่อ 21 ก.ย. 2534 เวลาประมาณ 20.00 น. เห็นจะได้ หลังจากที่ฝนตกในตอนหัวค่ำแล้ว ก็มีน้ำขังบริเวณหน้าห้องนอน จึงได้ไปหาไม้กวาดทางมะพร้าวมา
เพื่อกวาดน้ำออกจากหน้าห้อง ก็เลือกได้ไม้กวาดอันหนึ่ง ซึ่งด้ามทำด้วยไม้รวกขนาดพอเหมาะกับมือ แต่ก็ไม่ทันได้ดูว่า
มีตัวแมลงภู่ขนาดใหญ่ได้เจาะรูอาศัยอยู่ในด้ามไม้กวาดนั้น
จึงกำด้ามไม้กวาดเต็มมือตรงรูแมลงภู่พอดี จึงถูกแมลงภู่ต่อยเข้าที่มือเต็มที่เลย สักครู่ก็มีอาการขัดๆ ที่นิ้วชี้และมือเริ่มบวมขึ้นมา จึงได้เอาน้ำมันชาตรีมาอาราธนาตามวิธีใช้ที่มีบอกไว้ ทั้งกินแล้วก็ทาที่มือซึ่งบวมขึ้นมา สักครู่อาการขัดที่นิ้วมือก็คลายตัว
อาการบวมก็ยุบลงเกือบเป็นปกติ ถ้าไม่ใช้น้ำมันชาตรีมาทา มือคงจะบวมและปวดมากจนหยิบจับอะไรไม่ได้แน่
ทั้งหมดที่ทุกท่านได้อ่านมานี้ เป็นอานุภาพและความศักดิ์สิทธิ์ที่ข้าพเจ้าและหลายท่านได้ประสบมาแล้วด้วยตัวเอง
ดังที่ได้บอกข้างต้นแล้ว แต่ทั้งมีดหมอและน้ำมันชาตรี ไม่สามารถรักษาอาการป่วยของหลวงพ่อให้หายขาดได้
ทั้งที่หลวงพ่อท่านก็ฉันน้ำมันชาตรีอยู่เป็นประจำ ก็เป็นเพียงช่วยให้ทุเลาขึ้นเท่านั้น เพราะอาการป่วยของหลวงพ่อมีมากเหลือเกิน
เกินกว่าที่เราท่านทั้งหลายจะเข้าใจได้
เรียกว่าป่วยเป็นประจำทุกวัน หนักบ้าง เบาบ้าง บางครั้งแทบลุกเดินมารับแขกไม่ไหว ที่วัดเดี๋ยวนี้หลวงพ่อเดินไปไหน ก็ต้องมีคนคอยประคองตลอดเวลา
เพราะการเดินชักจะก้าวขาไม่สะดวก จะล้มง่ายๆ เดี๋ยวนี้การรับแขก เมื่อหลวงพ่อขึ้นบันไดมาถึงที่นั่งรับแขก ต้องนั่งหอบหายใจแรงๆ อยู่เป็นเวลานาน
พูดไม่ค่อยทันเพราะหายใจไม่สะดวก
การแจกพระเพื่อเป็นของที่ระลึก แก่ผู้ที่มาถวายสังฆทานตอนนี้ทำไม่ไหวแล้ว ต้องมีคนคอยแจกแทน พรมน้ำมนต์ก็ไม่ไหว ก็ได้แต่สวดมนต์ให้มีผู้ไปพรมแทน
เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2534 ขณะที่หลวงพ่อเดินขึ้นมารับแขก เมื่อถึงเก้าอี้ก็นั่งหอบอยู่พักใหญ่ เพราะอาการเหนื่อยง่าย สักครู่ก็เกิดอาการไอ
ไออย่างมากคล้ายมีอะไรไประคายคอและปิดหลอดลม
ไออยู่พักหนึ่งก็มีก้อนเสมหะกระเด็นหลุดออกมา ติดที่จีวรหลวงพ่อ มีลักษณะเป็นก้อนแข็งเหนียวมาก สีขาวคล้ายแป้งเปียกข้น
จ่าตุ๋ยทหารที่ยืนคอยช่วยรับสังฆทานอยู่ข้างๆ เอากระดาษทิชชูมาเช็ดยังไม่ค่อยออกเลย เหนียวมาก ดึงยืดได้เหมือนยางเลย ซึ่งเหนียวผิดปกติ หลวงพ่อบอกว่า ถ้าไม่หลุดออกมามันจะปิดหลอดลม หายใจไม่ออก
ร่างกายของหลวงพ่อตอนนี้แย่มาก ไม่มีแรง ต้องให้น้ำเกลือเป็นประจำ พอให้น้ำเกลือ ก็เกิดอาการบวมขึ้นมาอีก บวมทั้งตัวเดินไม่ค่อยไหว ต้องฉีดยาขับน้ำ
พอเอาน้ำออกร่างกายก็แห้ง ตัวแข็ง ก้าวขาไม่สะดวกเพราะไขข้อแห้ง อาการป่วยของหลวงพ่อมีเป็นประจำทุกวันแบบนี้ ต้องมีแพทย์ที่เก่งและชำนาญในการรักษา
ที่เห็นตัวอยู่ประมาณ 10 คน
และหมอที่มองไม่เห็นตัว มาคอยดูแลและแก้ไขอาการป่วยของหลวงพ่อ อย่างใกล้ชิดอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้จะป่วยขนาดนี้ หลวงพ่อก็ยังมีเมตตาอย่างหาที่สุดมิได้
ยังลงรับแขกตามปกติ ซึ่งหลวงพ่อต้องทนและใช้ขันติบารมีอย่างสูงสุด ในการอดกลั้นต่อเวทนาทางร่างกาย ซึ่งคนที่มาหาจะไม่มีใครรู้เลยว่า หลวงพ่อป่วย
และป่วยมากขนาดไหน
กลับมาเกณฑ์ให้หลวงพ่อ เป็นหมอรักษาอาการป่วยของตัวเอง ซึ่งเป็นการให้ท่านเมตตาผิดหน้าที่ เพราะหลวงพ่อไม่ใช่หมอรักษาโรคทางกาย
เพราะตัวหลวงพ่อเองก็ป่วยและต้องมีแพทย์ที่เห็นตัว 10 กว่าคน และหมอที่ไม่เห็นตัวอีก ต้องคอยดูและอยู่เป็นปกติเนื่องจากหลวงพ่อเหนื่อยง่าย
เดี๋ยวนี้เวลามารับแขกต้องให้รถจอดที่บันไดหน้าตึก ลงจากรถแล้วนั่งเก้าอี้ ให้ทหารช่วยยกเก้าอี้ขึ้นบันไดมา แล้วนั่งรถเข็นต่อไปเข้าที่รับแขก
เริ่มใช้รถเข็นมารับแขกเมื่อ 16 มกราคม 2535 ขอย้ำอีกครั้งว่า โรคทางกาย อย่าขอให้หลวงพ่อรักษาเลย
เพราะร่างกายของหลวงพ่อเองก็แทบทรงตัวไม่ไหวอยู่แล้ว และก็ไม่รู้ว่าร่างกายของท่านจะทรงตัวอยู่กับพวกเราได้อีกนานเท่าไร
หน้าที่ที่หลวงพ่อทำอยู่เป็นปกติ คือ รักษาโรคทางใจ ถ้าผู้ใด ใจเป็นโรคถูกกิเลสเข้าครอบงำ จนเกิดความเศร้าหมอง คับแค้น ขัดข้องไม่สบายใจ
เมื่อได้เข้ามาพูดคุยและซักถามข้อข้องใจกับหลวงพ่อแล้ว จะเกิดความสบายใจกลับไป โดยหลวงพ่อจะใช้ธรรมโอสถในการรักษา ช่วยขจัดกองกิเลสต่างๆ ให้ลดน้อยเบาลงไป
แต่ทั้งนี้และทั้งนั้นผู้ที่มาให้หลวงพ่อรักษา ต้องปฏิบัติตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัด จึงจะเห็นผลได้ในเวลาอันไม่นานนัก
ธรรมโอสถของหลวงพ่อมีอยู่มากมายหลายแบบ ไม่น้อยกว่า 40 แบบ แต่ตอนนี้หลวงพ่อเน้นอยู่ 2 แบบที่รักษาแล้วเข้าตรงจุด และได้ผลรวดเร็วดีคือบารมี 10 และสังโยชน์
10
ถ้าผู้ใดรับคำแนะนำและปฏิบัติได้อย่างจริงจังแล้ว กองกิเลสที่ครอบงำจิตใจอยู่ จะค่อยๆ ลดน้อยเบาบางลง จิตใจจะสดชื่นแจ่มใสขึ้นเป็นลำดับ
ถ้าปฏิบัติได้ชั้นต้น ความเข้มข้นของใจยังไม่มากนัก คือทำตามละสังโยชน์ได้สามข้อแรก อย่างหยาบก็เป็นพระโสดาบัน อย่างละเอียดก็เป็นพระสกิทาคามี
ถ้าใจมีความเข้มแข็งคลายจากกองกิเลสมากขึ้น ตัดสังโยชน์เพิ่มขึ้นอีกสองข้อเป็นห้าข้อ ก็เป็นพระอนาคามี ความสุขและความแจ่มใสของใจจะมีมากขึ้น
และถ้าใจมีความเข้มแข็งถึงที่สุด ไม่หยุดแค่อนาคามี ตัดสังโยชน์ต่ออีกห้าข้อจนหมดครบสิบ ก็จะได้เป็นพระอรหันต์หมดโรคทางใจทั้งสิ้น
โรคจากกิเลสไม่มีโอกาสได้เข้าครอบคลุมใจได้อีกเลย
ถ้าเป็นฆราวาส เมื่อกิเลสสิ้นไปเป็นพระอรหันต์แล้ว ก็จะตายไปนิพพานภายในวันนั้น แต่ถ้าเป็นพระยังไม่ตาย และถ้ายังมีร่างกายอยู่เพียงใด
โรคทางร่างกายก็ต้องเล่นงานได้อยู่ ต้องป่วยเป็นโน่นเป็นนี่อยู่ เนื่องจากกฎของกรรม แต่ใจของพระอรหันต์ท่านสบาย ดูหลวงพ่อเป็นแบบอย่าง มีดหมอชาตรี น้ำมันชาตรี ใครเอาไปใช้ได้ผลทุกราย แต่กับหลวงพ่อให้ผลได้น้อยเต็มที
ฉะนั้น ท่านที่มาหาหลวงพ่อ กรุณามาเอาธรรมโอสถจากหลวงพ่อเพียงอย่างเดียวเถิด เพราะงานรักษาทางใจที่หลวงพ่อถนัดมาก และการได้คุยธรรม
ยังจะทำให้หลวงพ่อมีความสดชื่น และเพลิดเพลินไปกับธรรมด้วย เคยได้ยินหลวงพ่อพูดว่า การคุยธรรมทำให้ใจสบายเพลิดเพลินและคุยเท่าไรก็ไม่เหนื่อย เหมือนเป็นการยืดเวลา
ให้หลวงพ่อได้อยู่เป็นร่มโพธิ์แก้วให้กับพวกเราได้อีกนาน.
◄ll กลับสู่สารบัญ
|
|
3
(update 2-08-2553)
ความเมตตาจากหลวงพ่อพระราชพรหมยาน
พระทองเทศ ฐิตสุวัณโณ
.......แต่ยังหนุ่ม
ผมเข้ารับราชการเป็นครูใหญ่ที่โรงเรียนอำเภอชานุมาน จังหวัดอุบลราชธานีอยู่หลายปี ต่อมาทางราชการย้ายผมเข้ามารับราชการเป็นสารวัตรศึกษา
อยู่ที่อำเภอชานุมานนาน อายุแก่แล้ว เกษียณออกมา ปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดชานุมานได้หลายปี
.......แต่ไม่ได้อะไรเป็นที่ยึดถือ นอกจากคุณพระพุทธเจ้า พระธรรม พระอริยสงฆ์ อยู่มาได้ไปเห็นหนังสือประวัติหลวงพ่อปาน
จึงยืมเขามาอ่าน เมื่ออ่านไปมา แต่ยังไม่จบเห็นว่าเราปฏิบัติอยู่อย่างนี้ไม่มีผล เสียเปล่าๆ ไม่มีระเบียบ ไม่ถูกต้องตามพระวินัย
ทั้งไม่มีอาจารย์ที่จะแนะนำให้ถูกทางตามพระวินัย เราปฏิบัติเสียเวลาเปล่าไม่มีผลอะไร
.......เมื่ออ่านหนังสือประวัติหลวงพ่อปานจึงรู้ อีกทั้งเราก็ชอบระเบียบวินัยอยู่แล้ว จึงได้รีบไปชักชวนผู้ต้องการจะบวช ไปชวนได้คนหนึ่ง
เขาบอกว่าไม่มีเงินเดินทาง ผมรับรองอาสาจะออกให้ก่อน เมื่อหาได้แล้วจึงชดใช้กัน เขารับปากแล้ว ก็จัดแจงพากันมา มาถึงวัดท่าซุง จังหวัดอุทัยธานี
เมื่อเดินเข้ามาในวัดท่าซุงจึงได้ถามพระที่ในวัด พระท่านบอกว่าหลวงพ่อพระมหาวีระ (เดี๋ยวนี้ท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชพรหมยานแล้ว)
ท่านอยู่ในศาลาพระพินิจ พวกผมเดินเข้าไปแล้วคิดดูว่าใช่แล้ว จึงเดินเข้าไปหาท่าน กราบเสร็จแล้ว
ท่านถามเองว่า โยมมาธุระอะไร
จึงได้ตอบท่านว่า พวกเกล้ากระผมอยากจะมาขออุปสมบทอยู่กับหลวงพ่อ ขอพระเดชพระคุณหลวงพ่อจงรับพวกกระผมไว้ด้วยเถิด
ท่านตอบว่า เออ..มานะๆ
ท่านไม่ได้พูดอะไรมากพูดแต่ว่า เดือนพฤษภา...มานะ เท่านั้นเอง
ผมกับพวกก็ลากลับ จึงได้เอาปัจจัยถวายท่านแล้วก็กราบลากลับ
ท่านยังพูดอีกว่าพฤษภา..มานะ
เลยตอบท่านว่า ครับผม
พอถึงวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ.2521 ก็พากันมา ถึงแล้วเข้าไปกราบท่าน
ท่านพูดว่า หาวันบวชให้แล้ว ตรงกับวันเพ็ญ เดือนพฤษภาคม 2521
พอมาถึงได้ถามพระในวัดว่า พระองค์ไหนเป็นพระผู้สวดนาค ท่านบอกว่าพระอาจารย์นาเป็นผู้สวด เลยพากันไปหาท่านที่กุฏิที่ท่านอยู่ เอาปัจจัยให้ท่านคนละพันบาท
ขอให้ท่านจัดการให้ทุกอย่าง ทั้งอุปัชฌาย์และอื่นๆ อีก พวกผมไม่รู้จะทำอะไรบ้าง ท่านจึงสอนให้ขานนาค พอถึงวันเพ็ญ เดือนพฤษภาคม 2521 ก็ลงโบสถ์ ทำการบวช
พอบวชได้ 2 3 วัน พระแก่ที่อยู่เวรหน้าศาลานวราชที่หลวงพ่อรับแขกเวลากลางวันให้มาอยู่ผลัดเปลี่ยนกัน พออยู่ไปประมาณ 3 4 ครั้ง หลวงพ่อท่านรู้
ท่านไม่ให้อยู่ ผมก็ไปทำเวรครัว ทำไปในราว 3 4 ครั้งเหมือนกัน หลวงพ่อรู้ท่านก็ไม่ให้ทำอีก ผมปฏิบัติตามที่หลวงพ่อสอนเรื่อยมา
วันหนึ่งผมป่วยหนักไปโรงพยาบาลสลบไสล พระที่วัดไปบริจาคเลือดให้ ผมมองไป เห็นพระพุทธองค์เสด็จมา ก็ยกมือไหว้พระองค์
ผมมีความชื่นใจมาก ตอนนั้นนึกว่าคงจะตายแน่แล้ว ปรากฏว่า ฟื้นขึ้นมายังไม่ตาย และอยู่มาจนถึงทุกวันนี้อายุ 99 ปีแล้ว ไหนๆ ผมจะตายอยู่แล้ว
ผมขอยืนยันว่าคำสอนหลวงพ่อนั้น จริงทุกอย่าง นรก สวรรค์ พรหม นิพพาน มีจริง เราสามารถพบพระพุทธเจ้าได้จริง
และหลวงพ่อมีพระคุณต่อผมมาก
ขออาราธนา คุณพระศรีรัตนตรัย จงคุ้มครองป้องกันภัย และดลบันดาลให้หลวงพ่อ (พระราชพรหมยาน) จงมีอายุยืนนาน เป็นร่มโพธิ์แก้วของลูกๆ
หลานๆ เหลนๆ สิ้นกาลนานด้วยเถิด
◄ll กลับสู่สารบัญ
4
น่าอัศจรรย์ ฤาษีห้ามฝน
พระครูสุนทรกาญจนคุณ
(อดีตสามเณรแก่น)
........ปีนี้ (อดีตสามเณรแก่น) จัดงานใหญ่
หล่อพระประธาน วางศิลาฤกษ์โบสถ์ ทอดกฐิน (26 ต.ค. 34) ก่อนหน้างานประมาณ 1 สัปดาห์ ฝนกระหน่ำตกทั่วทุกทิศทางของเมืองไทย เนื่องด้วย "เณรแก่น"
ยังไม่เคยจัดงานใหญ่ๆ อย่างนี้มาก่อน จึงมีความเกรงกลัวไปต่างๆ นานา
........มีอยู่คืนวันหนึ่ง หลวงพ่อฤาษีไปปรากฏให้เห็น ด้วยอาการยิ้มแย้มแจ่มใส จึงได้ปรึกษาต่อคุณโยมนิภา คงสุข
ซึ่งขณะนั้นกำลังเผยแพร่สัจธรรมอยู่ ณ วัดราษฎร์ประชุมชนาราม (ท่ามะขาม) และได้แนะนำให้มากราบเรียน ขอความอนุเคราะห์ต่อพระเดชพระคุณท่าน
งานของเราไม่ติดรายการประจำวันของท่าน
อย่างไรก็ตามหากจะกราบเรียนให้ท่านทราบ และขอพรจากท่านก็คงจะได้ ตามหลักของมโนมยิทธิ ดังนั้น
จึงได้เขียนเป็นหนังสือขอพรมาตามสำเนาหนังสือ ซึ่งได้แนบมาแล้วนั้น
สิ่งที่เณรแก่นได้รับ ท้ายสำเนาหนังสือ หลวงพ่อได้พยายามตอบให้ทราบขึ้นต้น ลงท้าย ด้วยความรัก นับถือ และรับรองด้วย "พระราชพรหมยาน"
เณรแก่นรู้สึกดีใจอย่างล้นเหลือ ไม่กลัวฟ้า ฝน และทุกอย่าง พรุ่งนี้ถึงวันงาน วันนี้ฝนยังจะเทลงมาจากท้องฟ้าเหมือนเขื่อนพัง
สภาพการณ์เช่นนี้เป็นทั่วไปทุกแห่งหน
เณรแก่นไม่แน่ใจ จึงให้ทายกจุดธูปบอก "ฤาษี" อีกครั้ง ห้ามฝน..ให้ทีเถอะ แล้วจะถวายขนมบัวลอย 1 หม้อใหญ่ จริงๆ ด้วยพอรุ่งสางเช้าวันที่ 26 ตุลาคม
2534 ฝนหยุดอย่างปลิดทิ้ง งานวันนั้นมีคนแห่มาทำบุญหล่อพระ ทอดกฐิน ช่วยสร้างโบสถ์ได้ครึ่งหลัง จะมุงกระเบื้องหลังคาเร็วๆ นี้ ส่วนครึ่งหลังสุดท้ายนั้น
เห็นจะต้องขอพรเป็นครั้งที่ 2 จึงจะสำเร็จ
หลังจากงานเสร็จ ทางวัดก็จัดการทำขนมบัวลอยแก้บน ขนม 1 หม้อ แถมให้อีก 1 หม้อใหญ่ เป็น 2 หม้อใหญ่ ไม่ทราบว่าเจ้าคุณหลวงพ่อรู้สึกอิ่ม หายหิวหรือเปล่า
ฝนหายไปตั้งแต่หลังงานเสร็จ ปลายเดือนตุลาคมมาแล้ว เพิ่งจะมาพรมลงเมื่อปลายธันวาคมนี้เอง
การประกอบกิจการอันใด ที่ต้องเสี่ยงเป็น เสี่ยงตาย ได้กำไร ขาดทุน นั้นเป็นเรื่องสำคัญ หากเกินความสามารถ บารมีไม่ถึง อาจล่มจมเอาง่ายๆ เณรแก่นในอดีต
ปัจจุบันเป็นเจ้าอาวาสวัดเขื่อนท่าทุ่งนาประชาสรรค์ (โป่งปัด) เคยอาศัยบารมีเจ้าคุณหลวงพ่อ ตั้งแต่สมัยเรียนหนังสือกรุงเทพฯ
คนบ้านนอกเข้ากรุง..ไม่มีญาติ..!
แต่เดชะบุญ (เจ้าคุณ) พระมหาวีระ ถาวโร ให้ความอุปถัมภ์ เณรแก่นมีเพื่อนเป็นพระอยู่วัดดาวดึงษารามรูปหนึ่งชื่อ พระใบฎีกาบุญส่ง อรุณพันธ์
ซึ่งเป็นศิษย์ใกล้ชิดหลวงพ่อพระมหาวีระ พักรักษาตัวอยู่กับท่าน กำลังรอลำดับเข้าโรงพยาบาล พระใบฎีกาบุญส่งนี้ ตัดซี่โครงจนนับครั้งและนับซี่ไม่ได้ ณ
โรงพยาบาลทหารเรือ ข้างวัดอรุณฯ พวกเราไปเยี่ยมทุกครั้ง ก็รู้สึกว่าไม่มีทางรอด แต่ท่านก็หายกลับมาอย่างประหลาด
งานมหากุศล 26 ต.ค. 34 เป็นผลสำเร็จรอดตลอดฝั่งก็ด้วยอำนาจพลังจิตและเมตตา ปรากฏแจ้งชัด จึงขอกราบขอบพระคุณ
มาเป็นอย่างยิ่ง
ที่ พิเศษ/2534
วัดเขื่อนท่าทุ่งนาประชาสรรค์ (โป่งปัด)
ต.ช่องสะเดา อ.เมืองฯ จ.กาญจนบุรี 71000
8 ตุลาคม 2534
เรื่อง ขอพรหลวงพ่อฤาษี
กราบเรียน พระเดชพระคุณพระราชพรหมยาน
ด้วยเกล้ากระผม พระครูสุนทรกาญจนคุณ (สามเณรแก่น) ได้กำหนดจัดงานหล่อพระประธาน วางศิลาฤกษ์ และทอดกฐินสามัคคี หาทุนสมทบสร้างอุโบสถที่ยังทำการสร้างอยู่
งานครั้งนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต เกรงจะมีอุปสรรค และจะไม่ตรงเป้าหมายดี ทราบว่า วันที่ 25 ตุลาคม ศกนี้นั้น พระเดชพระคุณไม่ติดรายการ เกล้าฯ จึงกราบขอพร
ช่วยสงเคราะห์ด้วย แล้วแต่จะกรุณา
กราบเรียนมาด้วยความเคารพ
(พระครูสุนทรกาญจนคุณ)
เจ้าอาวาส
ท่านพระครู ที่รัก
จดหมายของท่านลงวันที่ 8 ตุลาคม 2534 ผมได้รับแล้วเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ตามที่ท่านพระครูคิดว่า ผมว่างจากรายการนั้น เป็นความจริง
แต่มีรายการใหญ่ที่ไม่ว่างเป็นประจำวัน คือการป่วย เวลานี้ผมป่วยมาก จนเดินในวัดก็ไม่ไหว จึงไม่สามารถมาในงานตามที่ท่านพระครูนิมนต์มาได้
ขอได้รับความนับถือ
....................................
(พระราชพรหมยาน)
◄ll กลับสู่สารบัญ
|
|
5
(update 9-08-2553)
"การปรามาสพระรัตนตรัย..เป็นปัจจัยแห่งความทุกข์"
พระมหาสิงห์ วิสุทโธ
........ครั้งหนึ่งประมาณปี พ.ศ.2522 ณ บันไดพระวิหาร 2
ชั้น อันเป็นพระวิหารสำหรับเก็บองค์พระพุทธรูป ชั้นล่างเป็นที่เก็บรถ พระวิหารหลังนี้ตั้งอยู่ทิศตะวันตกของกำแพงแก้วรอบพระอุโบสถ ของวัดท่าซุง
ข้าพเจ้าได้นั่งอยู่บนชั้นบันได ที่จะขึ้นไปสู่ชั้นบน มีสามเณรรูปหนึ่งได้มานั่งร่วมบันไดขั้นเดียวกันสนทนาอยู่กับข้าพเจ้า
........คืนวันนั้น ที่ห้องเจริญพระกรรมฐานศาลานวราชเก่า องค์หลวงพ่อได้พูดว่าสามเณรรูปใดตีตัวเสมอกับพระภิกษุสงฆ์
นั่งอาสนะเดียวกันกับพระภิกษุสงฆ์ ชื่อว่าไม่เคารพต่อพระรัตนตรัย ขาดไตรสรณาคมณ์ ขาดความเป็นสามเณรแล้ว ให้ทำพิธีบวชใหม่
.......มัคคนายก ที่มาทำหน้าที่เป็นหัวหน้าชาวบ้านในการบำเพ็ญกุศลก็เหมือนกัน ถ้าทำโดยสุจริตใจ ไม่เห็นสินจ้างรางวัล
ไม่ตีตัวเสมอพระหรือว่าโตกว่าพระ ก็มีบุญมาก มีกุศลมาก ตกนรกไม่เป็น (คือไม่ตกนรก) ตรงกันข้ามถ้าทำเพื่อเห็นแก่ลาภ หรือตีตัวเสมอกับพระ
หรือแสดงอำนาจใหญ่กว่าพระเณร แล้วก็เป็นปัจจัยแห่งนรก
การปรามาสพระรัตนตรัย เป็นกรรมใหญ่เป็นปัจจัยแห่งความทุกข์ หลวงพ่อบอกว่าการทำบุญกับสัตว์เดรัจฉาน, กับคนทุศีล, กับคนมีศีล,
กับพระอริยเจ้า, มีบุญต่างกันขึ้นไปเป็นขั้นๆ ฉันใด
การทำบาปและการปรามาสต่อพระรัตนตรัย และพระอริยเจ้าก็มีบาปทวีคูณขึ้นไปเป็นลำดับๆ ฉันนั้นเหมือนกัน
คนที่ทำบาปปรามาสพระอนาคามีมรรคนั้นจะซวยมาก ขนาดที่ว่าองค์พระพุทธเจ้าทรงเสด็จอุบัติขึ้นมาในโลกนี้ถึง 10 พระองค์
เขาก็ยังไม่มีโอกาสที่จะมาเกิดเป็นคนได้
ถ้าเป็นการปรามาส ต่อองค์พระอรหันต์ก็ดี องค์พระปัจเจกพระพุทธเจ้าก็ดี ต่อองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ดี บาปนั้นก็จะทวีมากขึ้นไปเป็นลำดับ
การปรามาสพระรัตนตรัยมีโทษมาก เป็นปัจจัยแห่งความทุกข์โดยแท้ องค์หลวงพ่อแนะนำให้ขอขมาโทษต่อพระรัตนตรัยทุกๆ วัน
จึงจะเป็นการสมควร
คำว่าพระอริยเจ้า องค์หลวงพ่อบอกว่า ไม่ได้อยู่ที่เพศ วัย หรือเครื่องแต่งกายใดๆ แต่เป็นคุณธรรมที่บังเกิดในจิต ของคนแต่ละคน
ฉะนั้นเราไม่สมควรจะประมาท
ทุกวันนี้มักจะพบเห็นบ่อยๆ ที่คนบางคนจะเอาแต่ใจตนเอง เข้าวัดเข้าวาไปแล้วก็วางท่าโตกว่าพระสงฆ์องค์เณร เอาแต่ใจตัวเองจะเอาอย่างโน้นจะเอาอย่างนี้
ถึงกับข่มขู่พระเณรก็มี พระเณรบางท่านก็วางตัวไม่ถูกวางตัวเสมอฆราวาส นั่งอาสนะเดียวกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกัน เล่นหมากฮอสหมากรุกด้วยกัน
ข้าพเจ้าจึงได้บันทึกคำสอนนี้ไว้ เพื่อจะได้เป็นคติเตือนใจพวกเราต่อไป
การไม่พิจารณาปัจจัย 4 ก่อนบริโภคจะเป็นปัจจัยแห่งนรก
ครั้งหนึ่งที่วัดท่าซุง คุณโยมพ่อของพระสมพรซึ่งเป็นพระช่าง ได้นำจีวรมาถวายให้ข้าพเจ้าชุดหนึ่ง จีวรชุดที่ข้าพเจ้าครองอยู่มันก็เก่ามาก
จึงคิดว่าจีวรชุดเก่านี้เราจะใช้เมื่อทำงานอยู่ในวัด ส่วนจีวรชุดใหม่ เราจะครองเมื่อรับกิจนิมนต์และออกนอกวัด
เมื่อถึงเวลาเจริญพระกรรมฐาน องค์หลวงพ่อท่านได้บอกว่า พระรูปใดบวชเข้ามาแล้วบริโภคปัจจัย 4 ไม่เป็น ไม่พิจารณาก่อนบริโภค
มีจีวรก็คิดเป็นชุดเป็นชุดเหมือนวิสัยฆราวาส ขณะนี้พระยายมราชท่านได้ขึ้นบัญชีไว้แล้ว ตายเมื่อใดจะได้ไปผิงไฟนะ เตรียมตัวไว้นะ
เราบวชเข้ามาแล้วเวลาจะนุ่งผ้าต้องพิจารณาว่า จะนุ่งเพื่อปกปิดความละอาย เพื่อป้องกันความร้อนความหนาว
เพื่อป้องกันแมลงสัตว์กัดต่อย อย่างนี้เป็นต้น ถึงจะถูก อย่าไปคิดเป็นชุดเป็นชุด เหมือนฆราวาส
เวลาจะฉันอาหาร ก็ให้พิจารณาเป็นอาหาเรปฏิกูลสัญญา คิดว่าอาหารมีพื้นฐานมาจากสิ่งที่สกปรก ร่างกายของเราก็สกปรก เราจะไม่กินเพื่อความอ้วนพี
จะไม่กินเพื่อความผ่องใส เราจะไม่มัวเมา ติดในสีในกลิ่น ในรสของอาหาร เราจะกินเพื่อยังอัตภาพให้เป็นไปเท่านั้นอย่างนี้เป็นต้น
ให้คิดอย่างนี้ทุกครั้งก่อนที่จะฉันอาหาร
ถ้าไม่พิจารณาอย่างนี้ท่านพระยายมราชเอาแน่ ถ้าตายแล้วมีหวังไปเสวยความทุกข์อยู่ในนรก ที่อยู่อาศัย ยารักษาโรค ก็ต้องพิจารณาทุกอย่างเหมือนกัน
การเป็นพระเป็นเณรจะประมาทไม่ได้ อย่าใช้คำว่าเผลอ ถ้าเผลอเมื่อไรก็แปลว่าเราจะต้องตกนรกเป็นแน่
ก็ขอฝาก บันทึกคำสอน ขององค์หลวงพ่อนี้เป็น ส.ค.ส. ปี 2535 นี้ แด่ท่านผู้อ่านทั้งหลายทุกท่านด้วย
พระคุณขององค์หลวงพ่อที่ได้แนะนำสั่งสอน ให้รู้สิ่งที่ผิดที่ถูก ไม่ให้ได้ผิดต่อไปนั้น เป็นพระคุณที่หาประมาณมิได้
ขอเทิดทูนไว้เหนือเกล้าเหนือหัวตลอดไป
ท้ายที่สุดนี้ ขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย และพระปัจเจกพระพุทธเจ้าทั้งหลาย เทพพรหมทั้งหลาย สิ่งศักดิ์สิธิ์ทั้งหลาย
ขอจงดลบันดาลให้องค์หลวงพ่อผู้มีพระคุณสูงสุด จงปลอดภัยจากอันตรายทั้งปวง จงมีแต่ความสุขความสมหวัง มีความคล่องตัวตลอด
ตราบเท่าเข้าสู่พระนิพพานเทอญ
กรรมใดในไตรทวาร ที่เกล้ากระผมได้เคยประพฤติล่วงเกินมาแล้ว ต่อพระรัตนตรัยก็ดี ต่อองค์หลวงพ่อก็ดี ชาติก่อนก็ดี ชาตินี้ก็ดี
เกล้ากระผมขอขมาอภัยในโทษกรรมต่างๆ ที่ได้ล่วงเกินไปนั้น ขอพระรัตนตรัย และองค์หลวงพ่อได้โปรด ให้อโหสิกรรมแก่เกล้ากระผม
ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปตราบเท่าเข้าสู่พระนิพพานด้วยเทอญ สาธุ
◄ll กลับสู่สารบัญ
6
"ความประทับใจในองค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน"
พระทวี จันทโชติ
........เมื่อหลายปีผ่านมา ประมาณเดือนมีนาคม
หรือเมษายนของปี พ.ศ.2516 ตอนเวลาบ่ายโมงเศษ ข้าพเจ้าเป็นผู้หนึ่งที่มีโอกาสดี เช่นเดียวกับท่านทั้งหลาย ได้เข้ากราบนมัสการองค์หลวงพ่อ
ที่ศาลาหน้ากุฏิริมน้ำขององค์หลวงพ่อหลังเก่า ศาลาที่กล่าวถึงนี้มีรูปปั้นของหลวงปู่ศุข หลวงปู่ปาน และหลวงพ่อใหญ่ ประดิษฐานอยู่ถึงทุกวันนี้
ซึ่งเป็นที่เคารพบูชา ของสาธุชนทั่วไปเป็นอันมาก
.......ในบ่ายวันนั้นมีญาติโยมชาวบ้านมาคอยรอจะสรงน้ำ องค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน กันมากพอสมควร แต่ก่อนที่จะถึงเวลาสรงน้ำ
องค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อ พระราชพรหมยานขึ้นธรรมาสน์เทศน์เรื่อง ความกตัญญู 1 กัณฑ์ เมื่อเทศน์จบแล้ว
ก็ถึงเวลาถวายการสรงน้ำกันต่อ
.......ข้าพเจ้าเห็นโอกาสอันสมควรจึงเข้าถวายน้ำสรง องค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อที่มือของท่าน และแถมสรงที่เท้าของท่าน
ด้วยความชื่นใจเป็นพิเศษอย่างยิ่งตามความรู้สึกเป็นอย่างนั้น อีกอย่างหนึ่ง น้ำที่ใช้สรงในวันนั้น เป็นน้ำมันจันทน์อย่างดีที่สุด
เพราะน้ำมันจันทน์ชนิดนี้มีกลิ่นหอมเป็นพิเศษ ถ้าติดเสื้อผ้าหรือติดวัตถุอะไรก็ตาม กลิ่นหอมจะติดอยู่นานหลายวัน เป็นอาทิตย์ๆ
ข้าพเจ้าได้น้ำมันจันทน์นี้มาถวายสรงพระบรมสารีริกธาตุ เป็นประจำเสมอมา ตั้งแต่ได้พระธาตุมาบูชาครั้งแรกเมื่อปี 2511 (และพระบรมสารีริกธาตุ มีขนาดใหญ่ขึ้นๆ
หรือจะเป็นด้วยเหตุอะไรอื่นก็ได้)
และต่อมาก็ได้โอกาสเดินทางขึ้นไปภาคเหนือ เพื่อกราบนมัสการและสรงน้ำ หลวงปู่อีกหลายองค์ตามที่ได้รับทราบจากองค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน
แนะนำว่าเป็นพระสุปฏิปันโน เกือบครบทุกองค์ในขณะนั้น (มีเว้นอยู่ 2 องค์ หลวงปู่บุญทึม วัดจามเทวี กับหลวงปู่คำแสนใหญ่ วัดสวนดอก
วันที่ข้าพเจ้าไปถึงวัดสวนดอกวันนั้น พบว่าศพของหลวงปู่ตั้งอยู่บนเครื่องตั้ง ที่ศาลาการเปรียญของวัดแล้ว
เพราะโอกาสที่ข้าพเจ้าขึ้นภาคเหนือช้าไปไม่กี่วัน)
ต่อมาอีกไม่นานนัก ข้าพเจ้าก็มีโอกาสเข้ากราบนมัสการองค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน ที่ศาลานวราช วัดท่าซุงอีกเป็นครั้งที่ 2
ครั้งนี้เป็นครั้งที่สำคัญที่สุดในชีวิต เพราะว่าในชีวิตนี้ผ่านมาถึงฝนที่ 59 ยังไม่เคยได้สัมผัสอย่างนี้จากไหนๆ มาก่อน
เมื่อกราบองค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน กราบครั้งที่ 1 กราบครั้งที่ 2 ขึ้นมาเท่านั้นเอง ตาของข้าพเจ้า ก็เหลือบขึ้นสบตาอย่างจัง
เข้ากับตาขององค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน ซึ่งท่านคงส่งสายตารออยู่แล้วพอดิบพอดีด้วยความเมตตา และองค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน
ก็ทักทายขึ้นด้วยคำว่า
อ๋อ รู้ตัวว่า...นิดเดียวเท่านั้นเองรึ
ซึ่งก็เป็นความจริงตามที่องค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยานทักทายอย่างนั้นจริงๆ
(และสิ่งที่ถูกทักทายนั้นก็หมายความว่า ข้าพเจ้าปฏิบัติกรรมฐานมาตั้งนาน ใช้เวลาในการลูบๆ คลำๆ อยู่อย่างตาบอดก็ปานนั้น ให้เวลาสิ้นเปลืองไปหลายปี
โดยประมาณก็เห็นจะเป็นเวลาในราวใกล้ๆ 30 ปีเข้าไปทีเดียว เพิ่งจะรู้สึกตัวเองว่า ได้ลิ้มรสสัจธรรมกับเขาก็เพียงน้อยนิด และก็รู้เพียงนิดเดียวจริงๆ)
เมื่อข้าพเจ้าไม่เคยรู้ ไม่เคยได้สัมผัสเช่นนี้มาก่อน ก็ตั้งตัวไม่ทัน ก็เลยเหมือนกับโดนชนอย่างหนักมากๆ ถึงกับงงงันอยู่ตรงนั้นเอง
จะพูดอะไรก็ไม่อาจจะพูด เพราะพูดไม่ออกเอาจริงๆ แม้แต่จะถามถึงวิธีปฏิบัติ ให้มีความรู้ความเข้าใจก้าวหน้าจากที่รู้อยู่เพียงนิดเดียวนั้น ให้รู้ยิ่งๆ
ขึ้นอีก ก็ไม่มีคำพูดหรือคำถามแต่ประการใด คงนั่งเงียบงันอยู่ตรงนั้น
แต่ก็ได้ฟังองค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยานสนทนากับญาติโยมถึงเรื่องราวต่างๆ ซึ่งควรแก่การรับฟังและควรจดจำไว้ประพฤติปฏิบัติตามด้วยดีทั้งสิ้น
เพราะมีประโยชน์เป็นอย่างยิ่ง ซึ่งโดยปกติทั่วๆ ไปแล้ว จะไม่เคยได้ยินได้ฟังการสนทนา
หรือการพูดคุยตามแบบฉบับขององค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยานจากที่ไหนๆ มาก่อนเลย
ข้าพเจ้าได้โอกาส เข้ากราบนมัสการองค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน พร้อมด้วยได้ร่วมกองการกุศลเสมอๆ มา จนถึงเดือนธันวาคม พ.ศ.2521
ข้าพเจ้าก็ได้มีโอกาส ฝึกมโนมยิทธิ ก็ได้ความรู้เพิ่มเติมอีกนิดหนึ่ง เฉพาะตัวของข้าพเจ้าได้อีกนิดเดียวจริงๆ
มาจนถึงทุกวันนี้ ตามความรู้สึก ก็ยังเป็นคนมีความรู้น้อยนิดเดียวอยู่อย่างเดิม
ความประทับใจของข้าพเจ้า ที่ได้รับความเมตตาจากองค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน ที่มีต่อข้าพเจ้าในครั้งต่อๆ มานั้นมีมากมาย
และสุดความสามารถของข้าพเจ้า ที่จะบรรยายให้ปรากฏออกมาจากใจจริงๆ ได้ด้วยตัวอักษรใดๆ ทั้งสิ้น และก็มีบางเรื่องหลายท่านได้บรรยายไว้แล้วใน
ลูกศิษย์บันทึกเล่ม 1 และเล่มที่ 2 มากหลายเรื่อง ซึ่งท่านทั้งหลายก็คงได้รับความประทับใจตรงกันมีอยู่
ขอจบข้อความ ลงไว้แต่เพียงแค่นี้ เพราะไม่อาจจะสามารถบรรยายต่อไปได้ตามที่ข้าพเจ้าได้สารภาพไว้แล้วนั้น
แต่ด้วยความซาบซึ้งในความเมตตาขององค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน ที่มีต่อข้าพเจ้ามามากเป็นอย่างยิ่งนั้น
ข้าพเจ้าขอเทิดทูน พระคุณขององค์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน ไว้เหนือเกล้าของข้าพเจ้าด้วยความคารวะตลอดชีวิต
เมื่อถึงกาลสิ้นสุดชีวิตลงเมื่อใดในชาตินี้ ขอข้าพเจ้าได้เข้าถึงพระนิพพานเป็นที่สุด และขอทุกท่านพึงถึงพระนิพพานโดยทั่วกันเทอญ
◄ll กลับสู่สารบัญ
|
|
7
(update 16-08-2553)
พรของหลวงพ่ออัศจรรย์จริงหนอ
พระอธิการวิชัย อมโร
........วัดศรัทธาราษฎร์เป็นวัดเก่าแก่กว่า 200 ปี
ข้าพเจ้าบวชอยู่ที่วัดแก้ว อ.อัมพวา จ.สมุทรสงคราม เนื่องในงานฌาปนกิจศพโยมแม่แล้วก็อยู่เรื่อยมา คิดถึงพระคุณของโยมแม่ก็ยังลาสิกขาไม่ลง
มีหลวงตาฟุ้งกับพระเล็ก วัดศรัทธาราษฎร์มานิมนต์ไปอยู่ด้วย ข้าพเจ้าว่าจะสึกแล้ว ท่านขอร้องให้ไปอยู่เป็นเพื่อนก็ยังดี
เมื่อไปถึงแล้ว แลดูสภาพของวัดทั่วๆ ไปชำรุดทรุดโทรมหมด กุฏิมีทั้งหมด 21 หลัง แต่พออาศัยได้หลังเดียว แถมฝาประตูห้องก็ไม่มี
พระพุทธรูปแม้สักองค์เดียวก็ไม่มี ถ้วยโถโอชามอย่าไปพูดถึงเลย โบสถ์ศาลา ฌาปนกิจสถานก็โทรมหมด ต้นไม้มีเพียงพิกุล 2 ต้น นึกสมเพชเวทนา ก็คิดบูรณะเรื่อยมา
เพื่อเทิดทูนเคารพในพระพุทธศาสนา สืบต่ออายุพระพุทธศาสนา
ในปี 2523 24 มาทอดผ้าป่าหลวงพ่อ ก่อนกลับได้นมัสการขอพรว่า จะบูรณะวัดร้างสักวัด หลวงพ่อได้นั่งสมาธิ
ประนมมือสักพักใหญ่ พอลืมตาขึ้นก็บอกว่า ขอให้สำเร็จ เป็นสิ่งที่แปลกประหลาดอัศจรรย์อะไรก็เหลือเดา
ตั้งแต่นั้นมา เดี๋ยวกฐินมาทอด ผ้าป่ามาทอดได้ปัจจัยมากด้วย ก็บูรณะกุฏิเสร็จภายใน 1 ปี ฌาปนสถานชำรุดก็เสร็จ ศาลาก็เสร็จ บ้านพักอุบาสิกา
พระพุทธรูป 10 กว่าองค์ราคากว่า 500,000 บาทก็เสร็จ ได้รับการยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง มีกำแพงรั้วอย่างสวยงาม สร้างถนนข้างวัดกว่า 3,000
เมตรก็เสร็จ
สร้างโบสถ์อย่างสวยงาม ประตูหน้าต่างแกะสลัก โดยข้าพเจ้าช่วยช่างทำด้วยฝีมือละเอียดละออประณีต ราคาไม่ต่ำกว่า 500,000 บาท
ศาลา ราคาไม่น้อยกว่า 1 ล้านบาท
ฌาปนสถาน
กำแพง
ถนน
บูรณะกุฏิ
สร้างพระพุทธใหญ่กว่า 10 องค์ด้วยโลหะ
ได้เป็นวัดพัฒนา ทางจังหวัดจัดการให้เองมิได้วิ่งเต้น
ได้เป็นตลาดนัด ให้ชาวบ้านได้อาศัยซื้อขายกันสะดวกทุกวันอาทิตย์ โดยท่านนายอำเภอธนุช อิศรางกูร ณ อยุธยา มาจัดการให้เสร็จ
มีการบวชชีกรรมบถ ทุกๆ ปี 12 ปีมาแล้ว มีผู้ศรัทธาพากันมาเองเป็นส่วนมาก ปีหนึ่งๆ ไม่น้อยกว่า 3 500 คน พวกชีกรรมบถเหล่านี้ มาช่วยกันอุปถัมภ์ทุกปี
โดยมากคนไกลๆ ให้เป็นทุนให้สร้างโบสถ์ได้ดี โดยหลวงพ่อม่วง วัดยางงามให้ทุนและน้ำอัดลมตลอดจบการบวช และสึกให้เสร็จ
สมเด็จพระธีรญาณมุนี มาเป็นประธานหล่อพระทุกๆ องค์ ทั้งเป็นประธานบวชชีกรรมบถด้วย นอกจากนี้ สิ่งเครื่องใช้ไม้สอย ก็มีผู้ศรัทธามาถวาย
นับว่าได้รับความสะดวกมาก แม้ทางราชการจะประชุมผู้แทนหรือประชุมกิจการของทางราชการ ก็ได้มาอาศัยที่วัดนี้เสมอ ทั้งนี้ทั้งนั้นมิให้เรี่ยไรบอกบุญแก่ใครๆ เลย
ขอบุญทั้งหลายจงมีแด่ทุกท่านด้วย
สิ่งที่น่าประหลาดอีกอย่างหนึ่งคือ ขณะสร้างโบสถ์ก็มี พ.ต.อ.นริศ แก้วสวาท มาให้หินทรายสร้างโบสถ์จนเสร็จ พอเสร็จก็บอกไปว่า หินทรายพอแล้ว
เขางูที่ลอบระเบิดหินถูกสั่งปิดทันที ระเบิดอีกต่อไปไม่ได้ เรียกว่าอัศจรรย์มาก สำเร็จเพียงเส้นยาแดงเดียว ช้าไปอีกหน่อยก็เห็นทีจะลำบาก
เป็นอันว่า แปลกประหลาดอัศจรรย์จริงๆ พูดไม่น่าเชื่อจึงอุทานว่า
พรของหลวงพ่อประสิทธจริงหนอ ขอกุศลผลบุญนี้ถวายเป็นของหลวงพ่อ
◄ll กลับสู่สารบัญ
8
รักหลวงพ่อมาก
พระสวรรค์ ญาณวโร
........ก่อนอื่นข้าพเจ้าขอขมาต่อองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ พระปัจเจกพุทธเจ้า พระธรรม พระอริยสงฆ์ทั้งหลาย หลวงปู่ หลวงพ่อ
ครูบาอาจารย์ทั้งหลาย พรหม เทวดา ตลอดจนท่านผู้มีพระคุณทุกๆ ท่าน เมื่อปี 2530 ข้าพเจ้าได้อ่านหนังสือธัมมวิโมกข์ ฉบับที่ 64, 71
และหนังสือประวัติหลวงพ่อปาน วัดบางนมโคและได้ฟังเทปธรรมะคำสอนของหลวงพ่อ
ทำให้ข้าพเจ้าอยากมากราบหลวงพ่อมาก ข้าพเจ้าอ่านหนังสือหลวงพ่อ ข้าพเจ้าคิดว่า พระองค์นี้ไม่ใช่พระธรรมดา พอออกพรรษา
ข้าพเจ้าได้มีโอกาสมากราบหลวงพ่อและได้มาฝึกพระกรรมฐาน และได้มาช่วยงานวัดเป็นประจำ หลวงพ่อท่านมีเมตตาธิคุณต่อลูกหลานทุกๆ คน
ถึงแม้ท่านจะป่วยหนักอยู่ตลอดเวลาเป็นเวลานาน
ท่านก็พยายามอดกลั้นอดทน ไปสั่งสอนธรรมะให้ลูกหลานฟังมิได้ขาด ธรรมะของท่านฟังง่าย โดยท่านมีจุดประสงค์ประการสำคัญที่สุด
เพื่อให้ทุกท่านไม่ต้องเวียนตาย เวียนเกิดอันเป็นทุกข์ไม่มีที่สิ้นสุด หลวงพ่อเปรียบเสมือนดวงประทีปแก้วของข้าพเจ้า บุญคุณของท่านมากล้นสุดรำพัน
หลวงพ่อท่านเป็นเนื้อนาบุญของลูกหลานทุกๆ คน ท่านเป็นผู้นำทางข้าพเจ้าออกเสียซึ่งความมืด พระธรรมคำสอนของท่านฟังง่าย เข้าใจเร็ว
ปฏิบัติแล้วได้ผลเร็ว หลวงพ่อท่านสอนถึงอารมณ์พระอริยะทุกขั้น ท่านผู้ใดปฏิบัติตามที่หลวงพ่อสอนก็จะรู้ได้ด้วยตนเอง
ความรักความเมตตาของท่าน ที่มีให้กับลูกหลานทุกคนนั้น เป็นความรักที่บริสุทธิ์ ท่านเป็นผู้นำพาไปสู่หนทางแห่งความพ้นทุกข์ คือพระนิพพาน ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่ได้เป็นสุขทุกวันนี้ก็เพราะบุญบารมีของหลวงพ่อโดยแท้ ชาตินี้ไม่เสียทีที่เกิดมาได้พบหลวงพ่อ
ได้ปฏิบัติตามคำสอนของท่าน ทำให้ข้าพเจ้ามั่นใจในพระนิพพานมาก
คิดว่าชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย หลวงพ่อท่านมีจิตเป็นทิพย์ มีกายเป็นทิพย์ ท่านสามารถไปสงเคราะห์ลูกหลานทุกคน ทุกหน ทุกแห่ง ข้าพเจ้าฝันเห็นหลวงพ่อเป็นประจำ นึกถึงท่าน ท่านก็มา ท่านมีเมตตามาก ข้าพเจ้าได้นำเทปธรรมะคำสอนของหลวงพ่อมาเปิดออกเสียงตามสาย
ที่วัดทุกๆ วัน
เปิดเป็นเสียงธรรมะ ปฏิบัติแบบวัดหลวงพ่อมีทั้งพระวินัยและธรรมะ 200 กว่าม้วน ความรู้สึกของข้าพเจ้าที่มีต่อหลวงพ่อ คิดว่า
ท่านเป็นพระพ่อผู้มีพระคุณสูงสุด ข้าพเจ้าจึงรักหลวงพ่อมาก แม้แต่พระที่วัดของหลวงพ่อและญาติโยม ที่เป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อ
ข้าพเจ้ามีความรักเหมือนพี่เหมือนน้อง
ข้าพเจ้าคิดว่า เราเคยเป็นพี่น้องกันมาอดีตชาติ ข้าพเจ้าได้อ่านหนังสือเรื่องจริงอิงนิทานพิเศษ
ถึงกับน้ำตาไหลสงสารหลวงพ่อมาก ท่านมีบารมีมาก ท่านสอนลูกศิษย์ทุกๆ คน ล้วนแต่เป็นคนที่ใจดีมีเมตตาคล้ายกัน ไม่ติดในความโลภ ความโกรธ ความหลง
ทำอะไรก็สามัคคีกันไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย
ข้าพเจ้ามีโอกาสได้พบหลวงพ่อท่านในชาตินี้ นับได้ว่าเป็นบุญอันใหญ่หลวงของข้าพเจ้า พระคุณของท่านจึงมาก จนเหลือที่จะประมาณได้ และข้าพเจ้าก็ไม่รู้ว่า
จะตอบแทนพระคุณของท่านได้อย่างไรถึงจะเบาบางลง ข้าพเจ้าก็จะพยายามตอบแทนพระคุณของท่านไปเรื่อยๆ ตลอดชีวิตนี้ และคิดว่าจะได้สักหนึ่งธุลีของท่าน
ที่ข้าพเจ้าได้รับมาหรือไม่ก็ไม่ทราบได้
ในที่สุดนี้ ข้าพเจ้าขออาราธนาอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย มีคุณพระรัตนตรัยทั้งสามประการ คุณครูบาอาจารย์ทุกท่าน
ได้โปรดช่วยคุ้มครองหลวงพ่อท่านให้หายจากการป่วยไข้ทั้งปวง และมีพลานามัยแข็งแรง สมบูรณ์ทุกอย่าง อยู่เป็นร่มฉัตรแก้วของลูกหลาน สืบไปนานแสนนาน
◄ll กลับสู่สารบัญ
|
|
9
(update 23-08-2553)
หลวงพ่อรู้หวย
เฉลิม คงทอง
........ข้าพเจ้าได้เคยเขียนลงในหนังสือลูกศิษย์บันทึกเล่ม 2 มาแล้ว ข้าพเจ้าเป็นคนราชบุรี เดิมนับถือศาสนาคริสต์
เริ่มรู้จักหลวงพ่อตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 20 ปีเต็ม และได้ติดตามหลวงพ่อตลอดมา ปัจจุบันนี้ข้าพเจ้าอายุ 60 ปีแล้ว ตอนที่ข้าพเจ้าพบหลวงพ่อที่วัดบางนมโคนั้น
ตอนนั้นหลวงพ่อรับหน้าที่แทนหลวงปู่ปานแล้ว
ในหนังสือเล่มนี้ข้าพเจ้าจะขอพูดถึง "เรื่องหวย"
ย้อนไปเมื่อปี 2500 ข้าพเจ้าไปหาหลวงพ่อที่หลักสี่ บ้านหมอเต๊ก คลองดำเนินสะดวก จ.สมุทรสาคร คราวนั้นหลวงพ่อให้หวยเป็นครั้งแรก
เนื่องจากข้าพเจ้าไปกราบหลวงพ่อที่นั่น
แล้วกราบเรียนถามว่า "ปีหน้าข้าพเจ้าทำสวนจะดีหรือไม่ดี ?"
ท่านบอกว่า "ตอนนี้เดือนมิถุนายน 2500 ให้รอจนกระทั่งเดือนพฤศจิกายน 2500 จึงค่อยเริ่มทำสวน"
และท่านได้ทายเรื่องของข้าพเจ้า ท่านทายถูก การไปกราบหลวงพ่อในครั้งนี้ ข้าพเจ้าไปเพื่อกราบท่าน ตามประสาลูกศิษย์ที่เคารพครูบาอาจารย์
และต้องการให้ท่านช่วยตรวจอนาคตเรื่องการทำมาหากินเท่านั้น ไม่ได้คิดจะไปขอเลขขอหวยจากท่านเลย
แต่ท่านก็คุยให้ฟังถึงเรื่องการเล่นหวย บอกว่าปกติพระจะบอกเลขหวย โดยให้กันตรงๆ ไม่ได้ (แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
อาของข้าพเจ้ามาหาหลวงพ่อ มาด้วยกันกับข้าพเจ้า ฟังพร้อมกัน แต่ไม่เคยถูกหวยเลย)
หลวงพ่อท่านอธิบายให้ฟังว่า การเล่นเลข 3 ตัว ต้องกลับเลข 6 ครั้งจึงจะถูกหมดพอดี จะออกข้างหน้าข้างหลังจะถูกทั้งหมด ให้ตรงๆ
ไม่ได้
ก่อนที่ข้าพเจ้าจะกราบลาหลวงพ่อกลับบ้าน ท่านให้เลขข้าพเจ้าเบอร์ 250 แต่มันออก 052 ข้าพเจ้าก็ไปเล่น และก็ถูกหวยในคราวนั้น (เลขที่ถูกนี้ เป็นเลขท้าย
3 ตัวรางวัลที่ 1) ข้าพเจ้าถูกหวย แต่อาของข้าพเจ้าไปด้วยกันไม่มีลาภเลยไม่ถูก
ครั้งต่อไป ข้าพเจ้าไปกราบเยี่ยมหลวงพ่อ ซึ่งป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลทหารเรือ ท่านบอกให้ข้าพเจ้า ไปหาหลวงพ่อเขียน หลวงพ่อเล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า
หลวงพ่อเขียนสอนตำราให้หวยแก่ท่าน
บอกว่าท่านไปพิสูจน์แล้ว หลวงพ่อได้ไปกับตำรวจ 2 คนไปถึงหลวงพ่อเขียนก็ให้หวยรางวัลที่ 1 มา 10 งวด ถูกตรงเผงทุกงวด 6 ตัวไม่ต้องกลับ
แต่หลวงพ่อเขียนท่านแช่งมาว่า ถ้าเอาไปให้ใครต้องเป็นง่อยหรือตาบอด หลวงพ่อไปพิสูจน์มาว่าเป็นจริง
มีตำรวจไปกับหลวงพ่อ 2 คน ก็ถูก 20 บาท ต่อมาตำรวจก็กลับไปอีกที หลวงพ่อเขียนให้แทงคนละ 100 บาท แล้วบอกว่าให้เลิกเล่น ตำรวจก็ถูกอีกคนละ 100 บาท
ในคราวนั้น นี่หลวงพ่อบอกว่าท่านไปพิสูจน์มาแล้วจึงแนะนำให้ข้าพเจ้าไป
ข้าพเจ้าจึงไปกราบหลวงพ่อเขียน หลวงพ่อเขียนให้หวยข้าพเจ้ามา 4 ตับ (ให้เลขท้าย 3 ตัวรางวัลที่ 1 ให้มา 4 ตับ หมายความว่าให้มา 4 ชุด)
พอให้เลขเสร็จหลวงพ่อเขียนก็มอบธูปให้ข้าพเจ้า 3 ดอก บอกว่า ให้ไปจุดธูปบูชาขอลาภจากพระประธานในโบสถ์ ธูป 3
ดอกบูชาพระประธานในโบสถ์นั้น
ปรากฏว่าหวยออกมาตับที่ 3 แต่เนื่องจากข้าพเจ้าไม่เข้าใจความหมายที่หลวงพ่อเขียนให้ธูปข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงแทงทุกตับ (ทุกชุด) ก็ถูก แต่จริงๆ
แล้วที่ให้ธูปมา 3 ดอก แสดงว่าบอกเป็นนัยๆ ว่าเลขหวยจะออกตับที่ 3 เลขออก 590 โดยไม่ต้องกลับเลย
ต่อมาหลวงพ่อพระราชพรหมยานก็ไปที่บ้านข้าพเจ้า ที่อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี มีคนขอพระจากหลวงพ่อ หลวงพ่อบอกไม่มี พอเช้าหลวงพ่อก็ฝากพระมา 42
องค์ให้กับข้าพเจ้า เพื่อช่วยเอาไปให้เขา ข้าพเจ้าเลยเอาเลข 42 นี้ไปแทงหวย เลขท้าย 2 ตัวใต้ดิน ถูกตรงเผงเลย 42 แต่ก็ถูกไม่มาก
เพราะการแทงหวยข้าพเจ้าเป็นคนแทงไม่มาก
หลังจากที่ข้าพเจ้าไปหาหลวงพ่อเขียนมาแล้ว หลวงพ่อพระราชพรหมยานก็สั่งให้ข้าพเจ้าให้เลิกเล่นหวย ท่านพูดว่าหลวงพ่อปานมาบอกท่านว่า
อย่าให้หวยแก่ข้าพเจ้าเพราะข้าพเจ้าไม่มีลาภทางนี้ ให้ทำมาหากินตามปกติดีที่สุด ตอนหลังข้าพเจ้าไปหาหลวงพ่อ ก็ไม่กล้าขอก็เลยเลิกเล่นหวย
การที่ข้าพเจ้าหันเข้ามานับถือศาสนาพุทธนี้ ไม่ใช่เพราะจะมาขอลาภขอหวยจากหลวงพ่อ แต่เพราะข้าพเจ้าได้พบเห็นเหตุการณ์ต่างๆ
ได้ยินมาด้วยตนเองเป็นเวลาเกินกว่า 40 ปี เป็นเรื่องจริง จึงเคารพหลวงพ่อตลอดมา และข้าพเจ้าก็นั่งสมาธิมาเสมอๆ และยึดตามคำสั่งและคำสอนหลวงพ่อ
และหวังขอหมดทุกข์ในชาตินี้เพื่อพระนิพพานอันเป็นจุดหมายสูงสุด ตามที่หลวงพ่อสอนไว้
หมายเหตุ.. คุณเฉลิม (บ้วน) คงทอง ถ้าได้อ่านตอนแรกๆ คงจะจำได้ว่า คุณบ้วนนี้เป็นลูกเขย คุณลุงแจ่ม เปาเล้ง
เจ้าของตำนานคาถา "พระปัจเจกพุทธเจ้า" ที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อเล่าเป็น "บุคคลตัวอย่าง" ว่าปลูกพริกแล้วท่อง "คาถาเงินล้าน" (สมัยก่อนเรียกว่า
"คาถาพระปัจเจกพุทธเจ้า") ได้ผลเป็นอย่างมาก
◄ll กลับสู่สารบัญ
10
ขอปวารณารับใช้หลวงพ่อ
เอี่ยมศรี อ่อนคำ
 ........ฉันรู้จักหลวงพ่อครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ.2497
แล้วก็จากกันไป แล้วมาเจออีกครั้งหนึ่งเมื่อ พ.ศ.2504 ตอนนั้นหลวงพ่ออยู่วัดโพธิ์ภาวนาราม จ.ชัยนาท จากนั้น ก็ไปหาหลวงพ่อเรื่อยๆ
แล้วหลวงพ่อก็ไปอยู่วัดพรวน จ.ชัยนาท จากนั้น หลวงพ่อไปอยู่วัดปากคลองมะขามเฒ่า แล้วก็มาอยู่วัดสะพาน ที่วัดนี้ ฉันก็ไปช่วยเฝ้าวัดไปช่วยทำครัว
ฉันก็ยังตามไปเรื่อยๆ
ตั้งแต่ พ.ศ.2504 เป็นต้นมา ตั้งแต่หลวงพ่ออยู่ที่วัดโพธิ์ภาวนาราม วัดพรวน วัดปากคลองมะขามเฒ่า วัดสะพาน ท่านมักจะมานอนค้างที่แพน้ำของฉันเสมอมา
(ที่แพน้ำฉันมีแม่, ฉันและพี่ชาย) หลวงพ่อชอบมานอนพักผ่อนแบบอิสระแบบสบายๆ มาพักคราวละ 1 คืน 2 คืนบ้าง แล้วแต่สะดวก
พอภายหลังหลวงพ่อย้ายมาอยู่วัดท่าซุงก็ไม่ได้ไปค้างที่แพน้ำของฉันอีก
ประมาณปี 2507 ตอนนั้นหลวงพ่อยังไม่ได้สอนกรรมฐานฉัน พอท่านมาค้างคืนที่แพน้ำของฉัน ท่านก็สอนให้ฉันภาวนาคาถาพระปัจเจกพุทธเจ้า
(วิระทะโย...) ท่านให้ฉันตักน้ำมาวางไว้ข้างหน้า 1 ขัน เอาเทียน 1 เล่มจุดปักไว้ข้างหน้า
แล้วให้นั่งภาวนาคาถาปัจเจกพุทธเจ้าไปเรื่อยๆแล้วท่านบอกว่าการทำมาหากินจะคล่องตัว
ฉันก็ปฏิบัติตาม (ตอนนั้นยังไม่เคยเรียนกรรมฐานจากหลวงพ่อ) พอภาวนาไป อยู่ๆ ไส้แสงเทียนสว่างเป็นรูปพระพุทธเจ้าปางลีลา สวยงามมาก
สว่างมาก ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ฉันก็เล่าให้หลวงพ่อฟัง
ท่านก็บอกว่า เออ ให้พยายามทำต่อไปอีก เวลาเขานอนหลับกันหมดแล้ว ฉันก็พยายามทำเรื่อยๆ ตามที่หลวงพ่อแนะนำ
มีอยู่วันหนึ่ง ฉันก็ฝันไปว่า ไปเจอทาง 3 แพร่ง มีลุงคนหนึ่งเรียกฉันไปปิดทองตู้พระธรรม ฉันก็ตามไปปิดทองตู้พระธรรมจนเสร็จ
แล้วลุงคนนั้นก็พาฉันไปดูบ่อน้ำกรด คนที่ทำผิดศีลข้อสุรา จะถูกเขาเอาน้ำกรดกรอกปาก คนดื่มสุราตายไปแล้วไปถูกทรมานแบบนี้ แล้วก็พาไปเที่ยวสระอโนดาต
แล้วฉันก็ไปเล่าให้หลวงพ่อฟัง หลวงพ่อก็ถามฉันว่า ไอ้เอี่ยม แกเสร็จธุระหรือยัง เดี๋ยวข้าจะพาแกไปเที่ยว
(หมายถึงสอนกรรมฐาน)
หลวงพ่อเลยเริ่มสอนกรรมฐานด้านมโนมยิทธิให้ฉันเป็นครั้งแรกที่แพน้ำของฉัน ท่านให้ฉันภาวนา นะมะพะทะ ก่อนภาวนาก็ให้จุดธูปบูชาพระ แล้วก็ภาวนา
นะมะพะทะไปเรื่อยๆ ท่านพูดว่า เอ็งจะไปไหนก็ไปเอง เอ็งฝันอย่างไร เอ็งอยากรู้ เอ็งก็ไปดูเอง
แล้วฉันก็นั่งไปดูตามที่ฝัน ก็เห็นว่าจริงไปสำรวจตามจุดที่ฉันเคยไป พบเห็นความเป็นจริงแล้ว ก็มาเล่าให้หลวงพ่อฟัง ท่านฟังแล้วนิ่ง ไม่ว่าอะไร
พอฉันนอน ฉันก็ฝันว่า เขาผ่าร่างกาย หน้าอกฉัน เห็นปอด เห็นตับไต ไส้พุง เหลือติดตรงหลอดลมนิดเดียว
ให้เขาเย็บให้เขาไม่สนใจ ก็ภาวนาพุทโธๆ แล้วก็ตื่น
พอเช้าไปเจอหลวงพ่อ ก็เล่าให้ท่านฟัง ท่านว่า ให้จับภาพนั้นเข้าไว้ ฉันก็ไม่รู้อะไร ท่านให้ฉันจับอย่างนั้น
ฉันก็จับตามนั้น ต่อมาฉันก็มานั่งกรรมฐานรวมกัน ที่หอกรรมฐานขาว
ฉันก็เจอเทวดา 4 องค์ เห็นว่าแต่งตัวสวยงามแพรวพราว พอเดินประเดี๋ยวเดียว เสื้อผ้าหลุด เครื่องแต่งตัวเนื้อหนังหลุดหมด
เหลือแต่ซี่โครงยืนท้าวสะเอวอยู่ ฉันก็ไม่รู้ความหมาย
วันรุ่งขึ้น พอตกค่ำ ไปนั่งกรรมฐานรวมกันที่หอกรรมฐานขาว หลวงปู่ปานก็มาบอกในสมาธิว่า บอกให้มันพิจารณาปลงขันธ์ 5
มันก็ไม่ปลง
ฉันไม่เข้าใจ ที่เห็นภาพเทวดา 4 องค์มาปรากฏแบบนั้น ฉันนึกว่าผีมาหลอก ก็คิดว่าอยากมาหลอกก็หลอกไป ไม่กลัวหรอก ตอนนั้นไม่เข้าใจว่ามาปรากฏกายเช่นนี้
เพื่อให้พิจารณาเป็นอสุภกรรมฐาน ภายหลังจึงเข้าใจ
พอหลวงพ่อย้ายมาอยู่วัดท่าซุง ฉันก็เข้ามาอยู่วัดปี 2511 มาทำปิ่นโตส่งหลวงพ่อ ตอนที่หลวงพ่อมาอยู่วัดใหม่ๆ ตอนหลัง "เจ๊กิมกี" ก็มาทำต่อในปี 2512
(หรือประมาณนั้น) ตอนหลังฉันไม่ได้ทำปิ่นโตแล้ว ก็วิ่งออกเรือ ซื้อของก่อสร้างให้หลวงพ่อ (เพราะไม่มีรถ) ใช้เรือบรรทุกวิ่งบรรทุกของให้หลวงพ่อก็เหนื่อย
พอตกเย็นมานั่งกรรมฐาน ฉันก็นั่งหลับ
หลวงพ่อก็ถามว่า ไอ้เอี่ยม... แกนั่งหลับรี?
ก็ตอบว่า ใช่...
หลวงพ่อบอกว่า พระเบื้องบนมาบอกว่า เอี่ยมนั่งหลับ
แต่ก่อนก็นั่งกรรมฐานกันไม่กี่คน 10 กว่าคน เหนื่อยอย่างไรก็มานั่งกรรมฐานเพราะใจมันรัก อยู่ไม่ได้ ต้องมา พ.ศ.2516 หลวงพ่อบอกว่า
เออ... เอี่ยม เอ็งมานอนวัดเถอะ ไม่ต้องขับเรือกลับบ้านคนเดียวมืดๆ ค่ำๆ หลวงพ่อก็เลยให้มานอนที่วัด เช้าก็ไปตลาด
ก็เลยอยู่ช่วยทำงานในวัด จนกระทั่งบัดนี้ ตอนนี้ก็อายุ 57 ปี
หลวงพี่พระครูสมุห์พิชิต (โอ) เคยมาที่แพน้ำฉัน แล้วพูดว่า นี่รึ...ที่หลวงพ่อมานอนพัก
ฉันก็บอกว่า อย่างนี้แหละ หลวงพ่อท่านไม่ถืออะไร
ฉันก็อยู่กับหลวงพ่อมาจนบัดนี้ ฉันได้เห็นทุกข์จากหลวงพ่อ ได้ธรรมะจากหลวงพ่อ ในข้อที่เห็นทุกข์ ฉันปรารถนาไม่ต้องการมาให้เห็นทุกข์อย่างนี้อีก
ขอชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย ขอเข้าพระนิพพานไม่มาเกิดอีกแล้ว
หลวงพ่อมีบุญคุณอันใหญ่หลวง ให้ทั้งชีวิตและความรู้ ไม่รู้จะพรรณนาความเมตตาที่หลวงพ่อได้ให้ขนาดไหน มันมากล้นเหลือสุดที่จะพรรณนาได้
ฉันขอปวารณารับใช้หลวงพ่อไปตลอด
หมายเหตุ... คุณเอี่ยมศรีเป็นลูกสาว คุณยายสะอาด อ่อนคำ เป็นชาวบ้านแถวนี้ที่เลื่อมใสหลวงพ่อฯ มาก่อนใครๆ
แล้วสองแม่ลูกคู่นี้พากันมาอาศัยอยู่กับหลวงพ่อที่วัดท่าซุง พี่เอี่ยมนอกจากจะมาปฏิบัติธรรมกับหลวงพ่อฯ จนได้มโนมยิทธิ์ (เต็มกำลัง)
แล้วก็ยังได้เป็นฝ่ายแม่ครัว (แผนกจัดซื้ออาหาร) ทำอาหารถวายหลวงพ่อและพระวัดท่าซุงทุกวัน โดยหลวงพ่อให้พี่เอี่ยมพักอาศัยอยู่ในตึกหลวงพ่อริมน้ำ (พี่เอี่ยม
อยู่ชั้นล่าง, พี่นนทา อนันตวงศ์ อยู่ชั้นบน) สมัยก่อนพี่เอี่ยมจะต้องขับเรือหางยาวทุกเช้า เพื่อขับเรือล่องไปตามแม่น้ำสะแกกรัง ซื้อเสบียงอาหารที่
อ.มโนรมย์ จ.ชัยนาท คิดดูก็แล้วกันว่ายากลำบากแค่ไหน ที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องขับเรือออกไปซื้ออาหาร
แล้วหิ้วของสัมภาระกับข้าวขึ้นลงเรือตามลำพังเพียงคนเดียว
พระภิกษุสงฆ์วัดท่าซุงสมัยก่อน ตั้งแต่ปี 2511 เป็นต้นมา จะรู้จักพี่เอี่ยมเป็นอย่างดี เพราะต้องอาศัยพี่เอี่ยมนี่แหละไปซื้อกับข้าว
เพื่อให้แม่ครัวปรุงอาหารให้ฉันกันทุกวัน ในสมัยนั้น หากไม่ได้คนที่ขับเรือหางยาวเป็น แล้วใครละจะเลี้ยงดูชีวิตหลวงพ่อและพระวัดท่าซุงสมัยนั้นได้
หากไม่มีพี่เอี่ยมคนนี้ ที่ทางทีมงานฯ รู้เรื่องเหล่านี้จากหลวงพี่ชัยวัฒน์ ที่ได้บันทึกเพิ่มเติมจาก "หนังสือลูกศิษย์บันทึก" เล่มนี้ที่จัดพิมพ์ไว้
ซึ่งก็เป็นข้อมูลที่หายาก หากไม่มีเวปไซด์วัดท่าซุงแห่งนี้
ทางทีมงานฯ ต้องขออนุโมทนาความดีของพี่เอี่ยมไว้ ณ โอกาสนี้ด้วย เพราะหลังจากหลวงพ่อมรณภาพไปไม่นาน พี่เอี่ยมก็ได้จากโลกนี้ไปแล้ว
คุณความดีที่ได้อุตส่าห์ทำไว้กับหลวงพ่อและวัดท่าซุง คงจะจารึกไว้อยู่ในความทรงจำตลอดไป ความดีที่พี่เอี่ยมได้ทำไว้ตลอดปี 2511 ถึงวันที่ต้องจากไป
พวกเราที่มาภายหลังคงจะต้องขออนุโมทนา และคิดว่าพี่เอี่ยมคงจะสมหวัง...ตามถ้อยคำที่พี่เอี่ยมบันทึกไว้นี้...
"......ฉันก็อยู่กับหลวงพ่อมาจนบัดนี้ ฉันได้เห็นทุกข์จากหลวงพ่อ ได้ธรรมะจากหลวงพ่อ ในข้อที่เห็นทุกข์
ฉันปรารถนาไม่ต้องการมาให้เห็นทุกข์อย่างนี้อีก ขอชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย ขอเข้าพระนิพพานไม่มาเกิดอีกแล้ว..."
◄ll กลับสู่สารบัญ
|
|
11
บูชาพระคุณหลวงพ่อ
จันทร์นวล นาคนิยม
นะโมตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ
นะโมตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ
นะโมตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ
........
ข้าพระพุทธเจ้าขอบารมีองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกพระองค์ พระธรรม และพระอริยสงฆ์ทุกๆ องค์ มีหลวงพ่อเป็นที่สุด
จงมาดลบันดาลให้ข้าพระพุทธเจ้ามีปัญญาเขียนเรื่องที่ข้าพระพุทธเจ้าได้ประสบมานี้ได้สำเร็จด้วยเทอญ
ข้าพเจ้าอายุมากแล้ว ปีนี้ก็อายุ 70 ปี เหตุการณ์ที่ผ่านมาก็นับว่านานแล้ว ถ้ามีสิ่งใดผิดพลาดไป ก็ขออย่าเป็นโทษแก่ข้าพเจ้าเลย
ข้าพเจ้าเคยเขียนลงใน หนังสือลูกศิษย์บันทึกเล่ม 1 มาแล้ว ตอนข้าพเจ้าพบหลวงพ่อที่วัดโพธิ์ภาวนาราม จ.ชัยนาท เช้าๆ จะเห็นหลวงพ่อออกบิณฑบาต
ข้าพเจ้าก็ใส่บาตรท่านเป็นประจำ นอกจากกิจวัตรที่หลวงพ่อพึงทำในกิจวัตรต่างๆ ของสงฆ์พึงกระทำแล้ว มีพิเศษที่ท่านทำอีกคือ เลี้ยงสุนัข
ท่านเลี้ยงอาหารสุนัขเป็นฝูงใหญ่หลายสิบตัว ที่อยู่เฝ้าหน้ากุฏิท่านประจำ 5 6 ตัว แต่ท่านเลี้ยงอาหารสุนัขทั้งหมดที่มาจากที่อื่นด้วย
เวลาตอนเย็นไปวัดมักจะเห็นหลวงพ่อเดินจงกรมอยู่ใกล้ๆ กุฏิของท่าน ที่นั่นมีต้นโพธิ์ใหญ่อยู่ตรงข้ามกับกุฏิ ดังนั้นท่านจะเดินไปเดินมา
ระหว่างกุฏิกับต้นโพธิ์ใหญ่
ณ ต้นโพธิ์ต้นใหญ่ที่อยู่หน้ากุฏินี้แหละที่หลวงพ่อเคยเล่าให้ข้าพเจ้าฟัง โดยท่านพูดว่า คุณนาย ฉันลาพุทธภูมิแล้วนะ
ลาที่กกต้นโพธิ์นี้แหละ
เวลาท่านเดินจงกรมอยู่ ใครไปใครมาผ่านมาเจอท่าน ท่านก็ทักทายด้วย เมื่อมีคนมาหาท่าน โดยมีปัญหาชีวิตก็พากันมาหาท่าน
ส่วนใหญ่ก็มาโดยคิดว่าท่านเป็นพระหมอดูธรรมดาๆ แต่ท่านไม่ใช่ธรรมดาเพราะท่านพยายามเอาความรู้ของท่าน ออกมาใช้และเพื่อพิสูจน์ว่ารู้จริงหรือไม่
โดยมาก ท่านจะช่วยแก้ปัญหาต่างๆ ให้แก่ผู้ที่มาให้ท่านช่วยสงเคราะห์ ซึ่งท่านมักจะทักทายในเชิงแบบหมอดู ซึ่งทักทายไปแล้วมีผลแม่นยำ
ทำให้คนเล่าลือกันไปไกล แม้เด็กนักเรียนก็พากันมาถามว่าจะสอบได้หรือไม่ ใครมาหาท่านก็มีเมตตา มีความเป็นกันเองและรับแขกสงเคราะห์เท่าที่จะทำได้
บางวันไปหาท่านในตอนเย็น ท่านก็เล่าเรื่องอะไรให้ฟังเสมอมากมาย อย่างเช่น
ท่านเล่าว่า เมื่อตอนกลางวันนี้ขณะจำวัดอยู่ ลุงปรั่ง (เป็นเจ้าหน้าที่เฝ้าทรัพย์อยู่เขาพลอง จ.ชัยนาทนี่) มานวดให้
บางครั้งท่านจำวัดอยู่ ประตูห้องเปิดอยู่ ท่านเป็นห่วงย่ามท่าน ลุงปรั่งก็จะบอกหลวงพ่อว่า ใครลองกล้าหยิบซิ จะได้เห็นดีกัน
อย่างนี้เป็นต้น
สมัยนั้น ที่อยู่วัดโพธิ์ภาวนาราม หลวงพ่อได้รับศิษย์รุ่นแรก เพื่อฝึกพระกรรมฐาน 6 คน โดยให้ไปขึ้นกรรมฐานต่อหน้าพระประธานในโบสถ์วัดงิ้ว
เนื่องจากเวลานั้น วัดโพธิ์ภาวนายังไม่มีโบสถ์ ลูกศิษย์ 6 คนมีชื่อดังนี้คือ
1. ป้าแป้งร่ำ บัวเผือก
2. จ่าสง่า บัวเผือก ปัจจุบันเสียชีวิตแล้ว (สามีป้าแป้งร่ำ)
3.นางจันทร์นวล นาคนิยม (ตัวข้าพเจ้า)
4.นางสมบูรณ์ (น้องสาวป้าแป้งร่ำ)
5.สำลี (ปัจจุบันเสียชีวิตแล้ว)
6.นางกิมรุ้ย เป็นคนทรง (สมัยก่อนไปอยู่รับใช้หลวงพ่อที่วัดสะพาน)
การขึ้นครูฝึกพระกรรมฐานที่วัดงิ้วนั้น เป็นการฝึกแบบสุกขวิปัสสโก การไปวัดงิ้วไปครั้งเดียว เพื่อเป็นการรับพระกรรมฐานต่อหน้าพระประธานในโบสถ์
ต่อมา เมื่อคราวหลวงพ่อย้ายไปอยู่วัดสะพาน จ.ชัยนาท หลวงพ่อก็สอนฝึกมโนมยิทธิเต็มกำลัง ไปสอนกันในโบสถ์ ข้าพเจ้าเป็นผู้ที่คอยช่วยหลวงพ่อ
แจกธูปและหน้ากาก (หรือกระดาษปิดหน้า ซึ่งหลวงพ่อทำด้วยตนเองทั้งนั้น) มีฆราวาสและพระที่วัดสะพานเข้าฝึกหลายราย ที่เป็นฆราวาสที่จะเล่าพอเป็นตัวอย่างสัก 3
ราย มีป้าอาด (แม่คุณเอี่ยม, จ่าถาด, และป้าแป้งร่ำ เป็นต้น)
พอเริ่มพิธี ก็ปิดกระดาษหน้ากากที่หน้าผู้ฝึก จุดธูปแล้วปักไว้ที่หน้าผากตรงหน้ากากแล้วก็ภาวนา เริ่มแรกผู้ฝึกเริ่มมีอาการยกมือ 2 ข้างตบที่เหนือศีรษะ
ตบมือตัวเองเรื่อยๆ เสียงดัง บางรายก็ตบขาทั้ง 2 ข้าง บางรายตบหน้าตัวเองก็มี แต่ละคนแต่ละองค์ทำท่าไม่เหมือนกัน แม้พระภิกษุก็นั่งเต้นจนจีวรหลุดลุ่ย
แต่ว่าวิธีนี้ออกไปได้เร็ว
มีป้าอาดก็ฝึกไปได้ ปกติป้าอาดจะมีตะกร้าใส่หมาก กับกระโถนบ้วนน้ำหมาก เป็นกระโถนใบใหญ่เสียด้วย พอป้าอาดไปได้
ก็ออกไปเที่ยวสวรรค์ดาวดึงส์เห็นสระอโนดาตแกอยากว่าย้ำ มือก็ไปปัดกระโถนบ้วนหมากหกเรี่ยราด ข้าพเจ้าขำจนทนไม่ได้ต้องวิ่งออกไปหัวเราะข้างนอก พอเลิกฝึกแล้ว
ป้าอาดตัวเปื้อนน้ำหมากเต็มไปหมด
หมวดถาด (เป็นคนขับรถของ พล.อ.อ.อาทร โรจนวิภาต ยศปัจจุบันกับคุณสิริรัตน์ โรจนวิภาต) ตอนแรกไม่เชื่อจึงไปนั่งไกลอยู่ที่ประตูโบสถ์จะไม่ยอมฝึก
จะเฝ้าเจ้านายเขา หลวงพ่อก็แจกธูปและกระดาษปิดหน้าให้หมวดถาดด้วย แกก็รับเลยต้องเข้าฝึกกับเขาด้วย พอแกรับเท่านั้นแหละ หมวดถาดจะขึ้นไปพระจุฬามณี
บนสวรรค์ดาวดึงส์ แกว่ายยังกับปลา ว่ายอยู่นั่นแหละ
ขณะว่ายอยู่อย่างนั้น หลวงพ่อก็ถามแกว่า หมวดถาดจะไปไหน?
หมวดถาดตอบว่าจะไปพระจุฬามณี ขึ้นแล้วขึ้นไม่ได้
หลวงพ่อก็บอกว่า บนซิ บนตอนนี้เลย บนปล่อยนก ปล่อยปลา ปล่อยไก่
แล้วหลวงพ่อก็แนะนำแกว่า ตรงข้างๆ ตัวมีอะไร ก็เหนี่ยวเลยซิ
หมวดถาดตอบว่า เห็นหัวพญานาคอยู่ตรงบันไดพระจุฬามณี บอกทำยังไงก็ขึ้นไม่ได้
หลวงพ่อจึงบอกหมวดถาดว่า ให้ทบทวนศีล 5 ตั้งใจว่าต่อนี้ไปจะขอรักษาศีล 5 ให้ครบ แล้วก็ตั้งใจบนปล่อยนก ปล่อยปลา ปล่อยไก่
แล้วแกก็ขึ้นได้ ขึ้นไปทางหัวบันได ไปไหนไม่ได้ ได้แต่มองไปมองมา
หลวงพ่อบอกให้แกมองดู ว่ามีใครอยู่ใกล้ๆ บ้าง
หมวดถาดก็เจอเทวดาอยู่ที่หัวบันได
หลวงพ่อให้ถามว่าชื่ออะไร
หมวดถาดไม่รู้ (จริงๆ แล้วเทวดาองค์นั้นคือท่านมเหสักขา) แกก็นั่งกราบอยู่ตรงนั้น
พอแกกลับลงมา ตอนเลิกฝึกแล้ว หมวดถาดสลบเลยเพราะหมดแรง เพราะแกไปทั้งตัว และแกทำท่าว่ายน้ำตลอด ว่ายไปเรื่อยๆ แบบว่ายบกก็เหนื่อย
ส่วนป้าแป้งร่ำนั้น สามารถขึ้นไปสวรรค์ดาวดึงส์ได้ เข้าไปพระจุฬามณีแต่มองไม่เห็น ตาไม่ดี แกรู้ว่าแกไปได้ แกเดินข้ามเทวดานางฟ้าไปหมด
หลวงพ่อพูดว่า พอขึ้นไปที่พระจุฬามณีบนสวรรค์ดาวดึงส์ ก็เห็นป้าแป้งร่ำขึ้นไป
หลวงพ่อก็ร้องว่า มาอีกแล้ว ยายคนนี้มันตาไม่ดี มองไม่เห็นแต่พอมาได้
แกขึ้นมาบนสวรรค์ก็ขึ้นมากราบพระอยู่ตรงนั้น กราบด้วยความเคารพ แต่ตัวแกไม่เห็น หลวงพ่อต้องบอกเทวดานางฟ้าว่า ช่วยหลบๆ
ยายคนนี้หน่อย ตาแกไม่ดี มองไม่เห็น แต่แกขึ้นมาได้ เทวดา นางฟ้าก็พากันหลบๆ ทางให้แกเข้าไปกราบพระ
ต่อมา หลวงพ่อก็ฝึกมโนมยิทธิเต็มกำลังเป็นประจำ ที่วัดสะพานก็ฝึกกันได้ทั้งนั้น วิธีนี้เหนื่อยมากเพราะต้องเต้น เรียกว่าเต้นจนเหนื่อย
หลวงพ่อเล่าว่า ที่หลวงพ่อมาอยู่ จ.ชัยนาทแล้วไม่ยอมกลับไปกรุงเทพฯ เช่นเดิม เพราะว่าหลังจากหลวงพ่อลาพุทธภูมิแล้ว
ท่านแม่ศรีมาบอกให้หลวงพ่อตามหาลูกสาว 4 คน มีคุณสิริรัตน์ (ตุ๋ย) โรจนวิภาต, คุณนนทา อนันตวงษ์, คุณระพี เลขะกุล
และอีกคนจำไม่ได้
คุณสิริรรัตน์ เป็นโยมอุปัฏฐากอยู่กับหลวงพ่อสำเภาที่วัดสะพาน จ.ชัยนาท บังเอิญหลวงพ่อไปที่วัดสะพาน ไปเจอคุณสิริรัตน์ที่นั่น
พอกลับมาถึงวัดโพธิ์ภาวนาก็เล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า เจอลูกสาวแล้ว 1 คน อยู่ที่วัดสะพาน
ต่อมา มีคนนิมนต์หลวงพ่อมาที่ จ.อุทัยธานี หลวงพ่อก็มาเจอคุณนนทา อนันตวงษ์ พอกลับมา จ.ชัยนาท ก็เล่าให้ข้าพเจ้าฟังอีกว่า
ไปเจอลูกสาวอีก 1 คนแล้ว
ส่วนคุณระพีนั้น จำไม่ได้ว่าหลวงพ่อเจอกันยังไง แต่หลวงพ่อมาเล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า เจอลูกสาวอีกคนอยู่ จ.ยะลา ชื่อระพี
ส่วนคนที่ 4 นั้นหลวงพ่อไม่ได้เล่าให้ฟัง
เมื่อหลวงพ่อลาพุทธภูมิแล้ว และตัดลัดไปนิพพานในชาตินี้เลย พระท่านก็มาบอกหลวงพ่อว่า หลวงพ่อต้องเก็บลูกๆ ทั้งหมด หลานๆ
ทั้งหมด ตลอดจนญาติและบริวารที่เคยติดตามกันมา ตั้งแต่เมื่อครั้งอดีตชาติ ทั้งที่เคยร่วมออกรบทัพจับศึก ร่วมทุกข์ร่วมสุขทั้งหมดไปด้วย
รวมทั้งเก็บบริวารขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ยังตกค้างอยู่, เก็บบริวารของท่านปู่พระอินทร์ ท่านย่า ท่านแม่ศรี,
และบางส่วนที่เป็นบริวารของหลวงปู่ปานที่ต้องการตัดลัดไปในชาตินี้ ก็เก็บไปด้วย
ดังนั้นจะเห็นได้ว่า ปัจจุบันนี้ ลูกๆ หลานๆ บริวารทั้งหลาย ที่จะขอติดตามหลวงพ่อ
และยึดแนวการปฏิบัติและปฏิปทาของหลวงพ่อเพื่อเข้าถึงซึ่งพระนิพพานในชาตินี้ มีจำนวนนับแสนขึ้นไป
หลวงพ่อเคยพูดว่า อุตส่าห์ยอมทนทุกขเวทนาอยู่กระทั่งทุกวันนี้ เพื่อรอโปรดลูกหลานให้ทั่วหน้ากัน อุตส่าห์ปักหลักรออยู่
แต่บางคนมาถึงแล้วแทนที่จะรีบๆ แต่กลับค่อยๆ เดินกระย่องกระแย่งอีก กว่าจะเข้ามาถึงก็เล่นให้รอเสียเหนื่อยเลย
นี่แหละที่หลวงพ่อยอมอดทดทุกขเวทนา ทั้งๆ ที่สุขภาพย่ำแย่เหลือเกิน เพื่อรอโปรดลูกๆ หลานๆ ไปด้วยกันให้หมดนั่นเอง
สมัยก่อนนั้น หลวงพ่อมักจะพาคณะศิษย์ไปแจกของสงเคราะห์คนจน ในถิ่นทุรกันดารบ้าง ไปเยี่ยมตำรวจ ทหาร ตามชายแดนบ้าง ไปบวงสรวงพระธาตุที่มีความสำคัญบ้าง
ไปเป็นหมู่คณะใหญ่ๆ เสมอ
ประมาณปี 2517 หลวงพ่อได้ยกกองทัพธรรมขึ้นไปทางเหนือสุดที่ จ.เชียงราย
หลวงพ่อบอกว่า ประเทศชาติอยู่ในกาลคับขัน เราชาวกองทัพธรรมต้องไปช่วยประเทศชาติในทางธรรมะ เพราะว่าที่เชียงราย
เป็นเมืองที่มีพระมหากษัตริย์ที่เป็น มหาราช องค์แรกของประเทศไทย
หลวงพ่อก็พากองทัพธรรมไปที่ อ.เชียงแสน ที่นี่มีพระธาตุจอมกิตติ ที่ดอยนี้มีพระธาตุที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ
ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ที่พระธาตุชำรุดผุพังมาก หลวงพ่อคิดจะบูรณะซ่องแซม แต่ทางเจ้าอาวาสที่อยู่บนนั้นไม่ยอม หลวงพ่อก็เลยสร้างพระธาตุจำลองขึ้นองค์หนึ่งไม่ใหญ่โตเท่าไร
ตั้งไว้ในบริเวณนั้น ต่อมาอีกปีหนึ่ง หลวงพ่อพร้อมกับกองทัพธรรม ก็ขึ้นไปฉลองและบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ
พระบรมสารีริกธาตุ ที่จะมาบรรจุที่พระธาตุใหม่นี้ ท่านเสด็จมาเอง เสด็จมาอยู่ที่กุฏิที่หลวงพ่อพักอยู่ (กุฏิริมชายน้ำ) พอวันรุ่งขึ้นเช้า
หลวงพ่อก็นำพระบรมสารีริกธาตุออกมาจากห้องของหลวงพ่อ มาให้ข้าพเจ้า, คุณนนทา, ย่าเสือ (ย่ายุ้ย หรือครูสบสุข ประกอบไวทยกิจ) ดู บอกว่าท่านเสด็จมาเอง
พอข้าพเจ้าเห็น ก็คิดว่าเป็นหัวแหวนทับทิมที่เจียระไน หัวใหญ่น้ำสวยมาก เกิดมายังไม่เคยเห็น ซึ่งดูแล้วคล้ายกับทับทิมสยามแต่สีอ่อนกว่า
ถ้านับเป็นกะรัตคงไม่ต่ำกว่า 10 กะรัต องค์ท่านใสมาก (ไม่ขุ่นเลย) ถ้าวางบนจานแก้วจะมองเห็นทะลุกระดานเลย
การไปบวงสรวงนี้ ก็มีพวกฟ้อนรำไปด้วยเพื่อไปรำถวายพระธาตุ เวียนเทียนรอบๆ พระธาตุ ปรากฏว่าอยู่ดีๆ ข้าพเจ้ามีความรู้สึกตัวผิดปกติ
แบบครึ่งหลับครึ่งตื่นก็ออกไปรำถวายองค์พระธาตุกับเขาด้วย โดยไม่รู้ตัวเพราะปกติรำไม่เป็น แต่ว่าวันนั้นคนอื่นบอกข้าพเจ้ารำได้นาน
และต่างพูดว่าข้าพเจ้ารำได้สวย
แต่ตัวข้าพเจ้าเองกลับไม่รู้ว่าตนเองได้ทำอะไรลงไปบ้าง เพราะมีความรู้สึกคล้ายกับว่า ตนเองอยู่ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น
มารู้ตัวตอนหลังเมื่อมีคนเล่าว่า รำสวยหาที่ติดมิได้ รำแบบรำคาบอ้อมข้ามหัวเอี้ยวตัวไปข้างหลัง แล้วกลับมาข้างหน้า
ซึ่งปกติข้าพเจ้าเป็นโรคหืดหอบทำไม่ได้หรอก
หลวงพ่อบอกว่า ท่านย่าท่านมาเอง จับให้รำ ท่านย่าชื่อ อินทิรา
ย่าใหญ่เป็นแม่ของพระเจ้าพังคราช เป็นย่าของพระเจ้าพรหมมหาราช ทุกคนไปที่นั่นในวันนั้น ไม่ว่าผู้หญิง ผู้ชาย ไม่ว่าเด็กเล็ก ร้องไห้กันทุกคน
ยกเว้นหลวงพ่อองค์เดียวที่ไม่ร้องไห้
คุณอรอนงค์ (นิด) คุณะเกษม พูดกับ พล.ต.ศรีพันธุ์ วิชพันธุ์ (หรือพี่แดง) (ยศปัจจุบัน) ว่าเรา 2 คน ปรารถนาพุทธภูมิ เราไม่ร้องๆ ๆ ๆ ปรากฏว่า
พ.ต.ศรีพันธุ์ เดินอ้อมไปหลังพระพุทธรูป แล้วร้องอื้อๆ ๆ ๆ ดังลั่นกว่าเพื่อน
ที่ต้องร้องไห้กันนั้นเพราะเหตุไร?
หลวงพ่อบอกให้ฟังว่า ท่านได้บอกพรหม เทวดาว่าจะทำอย่างไร
เพื่อจะแสดงให้พวกลูกหลานรู้ว่าเหล่าพรหมเทวดาก็พากันมาร่วมพิธีกับพวกเราเยอะแยะ ควรทำปรากฏการณ์อะไรสักอย่างหนึ่งให้เขาเชื่อ
ปรากฏว่าร้องไห้กันทุกคน (ยกเว้นหลวงพ่อ) ส่วนข้าพเจ้านี่ท่านย่ามาเข้าทรง บังคับให้ข้าพเจ้าพูด แต่ข้าพเจ้าก็ไม่รู้ว่าพูดอะไรไปบ้าง
เขาเล่าให้ฟังภายหลังว่า (ตอนท่านย่ามาเข้าทรงข้าพเจ้า) ได้พูดว่า
ตอนสมัยนั้น (อดีต) ลำบากมากต้องต่อสู้กับขอมดำ ผู้หญิงก็ต้องออกรบร่วมกับพวกผู้ชาย ไหนผู้หญิงยังต้องเลี้ยงลูก ทำกับข้าวอีก
มือก็ไกว (เปล) ดาบก็แกว่ง ต้องลำบาก กว่าจะได้แผ่นดินมาแต่ละฝ่ามือต้องเอาเลือดล้างทุกตารางนิ้ว
ตอนที่แพ้ขอม ขอมก็ไล่ไป ต้องหนีไปซุกตัวอยู่ตามป่าตามเขาที่รกร้าง แล้วไปสร้างเมืองกันใหม่ และต้องส่งส่วยทุกปี
พอทุกคนได้ยินท่านย่าเล่าให้ฟังเช่นนั้น ก็ยิ่งพากันร้องไห้หนักเข้าไปอีก คิดถึงคนที่ทรยศแผ่นดิน กว่าจะได้แผ่นดินคืนแต่ละตารางนิ้ว ต้องแลกด้วยเลือด
แล้วยังมีคนคิดทรยศต่อชาติอีก
พอร้องไห้ ก็พากันทำบุญกับท่านย่ากันเป็นแถว ให้เอาเงินนี้บูรณะพระธาตุจอมกิตติ คนเล่าให้ฟังว่าท่านย่า (คือตัวร่างทรงของข้าพเจ้าเอง) ก็เดินงกๆ
แบบคนแก่ นำปัจจัยที่ข้าพเจ้ารับมาไปถวายหลวงพ่อ นี่ก็จบเรื่องพระธาตุจอมกิตติ
ต่อมาเป็นเรื่องของทางภาคใต้ (ปี พ.ศ.2519 2520 จำไม่ได้ว่าปีไหน)
หลวงพ่อได้ยกกองทัพธรรมไปภาคใต้ เพราะเป็นปีที่ประเทศไทย ถูกผู้ก่อการร้ายแทรกแซงมาก (พวกคอมมิวนิสต์) หลวงพ่อได้ไปพักที่ จ.สงขลา หรือหาดใหญ่
(ตอนนี้จำไม่ได้ว่าพักที่ไหน)
หลวงพ่อเล่าให้ฟังว่า มีเทวดามาหาหลวงพ่อในที่พักมากมายหลายองค์ แต่มีอยู่องค์หนึ่งแปลกกว่าเพื่อน
เทวดาองค์นั้นมีพระพุทธรูปทองคำไว้บนศีรษะ
หลวงพ่อท่านก็ถามเทวดาองค์นั้นว่า ท่านทำไมต้องแบกพระพุทธรูปไว้บนศีรษะอย่านั้น
เทวดาท่านก็ตอบว่า ตัวข้าพเจ้าเป็นเทวดาเฝ้าพระพุทธรูปทองคำองค์นี้ อยู่ที่ในสวนเงาะระหว่างหาดใหญ่ไปสงขลา
ขอความกรุณาต่อหลวงพ่อท่าน ให้ไปช่วยทำศาลาครอบองค์พระพุทธรูปทองคำนี้ให้ด้วย
เวลานี้คนเดินข้ามไปข้ามมา สงสารเขาจะตกนรกกันหมด หลวงพ่อท่านก็รับรองว่าจะสร้างศาลาครอบให้ แต่ที่ตรงนั้นเป็นของชาวบ้าน ข้าพเจ้าก็ไม่ทราบว่าชื่ออะไร
ทราบแต่ว่าเป็นตำรวจ หลวงพ่อก็ส่งคนไปสำรวจก็พบที่เป็นสวนเงาะ พบเจ้าของบ้าน เจ้าของบ้านเมื่อทราบเรื่องราว ก็มีความปลื้มปิติและเกิดศรัทธา
ก็เลยยกที่ตรงนั้นถวายหลวงพ่อเพื่อเป็นพุทธบูชา
เมื่อหลวงพ่อได้ที่ดินเรียบร้อยแล้วก็ป่าวประกาศพวกลูกศิษย์ลูกหา ว่าจะไปสร้างศาลา ครอบองค์พระพุทธรูปทองคำ ต่างคนต่างก็มีศรัทธา
ร่วมทำบุญตามกำลังของตน ผลสุดท้ายก็ สร้างเสร็จเรียบร้อยสวยงามมากเป็นแบบตรีมุข
เมื่อมีศาลาแล้ว ถ้าไม่มีพระพุทธรูปก็จะไม่ทราบว่าเป็นศาลาอะไร หลวงพ่อท่านต้องการหาพระพุทธรูปไปประดิษฐานไว้บนศาลา มี พล.อ.บุญชัย บำรุงพงศ์
เป็นผู้มีศรัทธาสร้างพระพุทธรูปหน้าตัก ประมาณ 52 นิ้ว ประจำศาลานั้น หลวงพ่อท่านต้องการบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ บนพระเศียรพระพุทธรูป
จึงปรึกษากับท่านหญิงวิภาวดีรังสิต กราบทูลสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ
เพื่อแผ่พระบารมีปกปักรักษาคุ้มครองชาวภาคใต้ ให้อยู่ร่มเย็นปราศจากภัยจากศัตรูมารุกราน ตอนนั้นยังไม่มีพระบรมสารีริกธาตุ
อยู่มาวันหนึ่ง ขณะหลวงพ่อเดินไปเดินมาแบบออกกำลังขาอยู่ภายในกุฏิ ท่านก็มองไปที่หิ้งพระบรมสารีริกธาตุ ก็พบห่อผ้าห่อหนึ่งผูกด้วยริบบิ้นสีเหลือง
หลวงพ่อก็หยิบห่อนั้นออกมา แล้วถามข้าพเจ้า, คุณนนทา, ย่ายุ้ย, คุณสมจิตต์,
ถามว่าใครเอาห่อผ้าขาวนี้ไปไว้บนหิ้งพระบรมสารีริกธาตุ
ทุกคนก็เงียบ ตอบท่านว่าไม่ทราบ แปลว่าไม่มีใครเอาไปวางไว้ แสดงว่าท่านเสด็จมาเองทั้งกรุ (ทั้งห่อ)
ภายหลังเปิดออกมาดูเป็นตลับเงินอยู่ภายในห่อ ตลับเป็นรูปเหลี่ยมเส้นผ่าศูนย์กลาง 1.5 นิ้ว
เป็นทรงกลมคล้ายนาฬิกาใส่กระเป๋าแบบคนโบราณ มีหูและห่วงแบบต่อกับสายสร้อยห้อยคอได้ แต่ตรงกลางเป็นหินใสทั้งสองข้าง มองทะลุพายในได้ชัดเจน
ในนั้นมีพระบรมสารีริกธาตุอยู่ 10 องค์ มีอยู่ 3 4 องค์เป็นสีทับทิม นอกนั้นเป็นสีต่างๆ กัน สีใส สีงาก็มี
พระบรมสารีริกธาตุชุดนี้เล็กกว่าที่ไปบรรจุที่พระธาตุจอมกิตติ องค์ใหญ่ที่สุดขนาดเมล็ดถั่วเขียว
หลวงพ่อถวายพระบรมสารีริกธาตุแด่สมเด็จพระบรมราชินีนาถ เพื่อถวายแด่ในหลวง เพื่อทรงเสด็จบรรจุที่พระเศียรพระพุทธรูป
ที่ศาลาครอบองค์พระพุทธรูปทองคำที่ จ.สงขลา ในการเสด็จคราวนั้นพระเจ้าอยู่หัว และพระราชินีกับพระโอรสและพระธิดาทุกๆ พระองค์ทรงเสด็จร่วมพิธี
สร้างความปลาบปลื้มปีติเป็นอย่างยิ่ง มีแม่ชีผู้ทรงศีลเป็นผู้คอยดูแลรักษาศาลานั้นเป็นประจำ จึงจบเรื่องภาคใต้เพียงแค่นี้
พบพระบรมสารีริกธาตุในห้องหลวงพ่อ
ปี 2524 2525 ข้าพเจ้า, คุณนนทา, สมจิตต์, ย่ายุ้ย, วิชัย, วิวัฒน์, เอี่ยม, อาศัยอยู่ในบริเวณกุฏิ กุฏิชายน้ำหลวงพ่อ
ตอนนั้น วิชัย วิวัฒน์ เคยเป็นหมอนวดหลวงพ่อ (ปัจจุบันงด) คุณนนทาทำบัญชี ย่ายุ้ยทำกับข้าวถวายหลวงพ่อ คุณสมจิตต์เลี้ยงสุนัขให้หลวงพ่อ
คุณแม่อาดเป็นผู้เฒ่าผู้แก่ คุณเอี่ยมเป็นคนจ่ายกับข้าว ถูกุฏิและงานอื่นๆ
ตัวข้าพเจ้าทำงานทุกอย่าง คือจเรทั่วไป เช่นล้างส้วม กวาดกุฏิ และทำความสะอาดทั่วไป ถ้าหลวงพ่อท่านไม่อยู่ก็เข้าไปทำความสะอาดภายในกุฏิ
บางครั้งก็ถูกหลวงพ่อบ่นเอาว่า ลูกอีแม่ช่างเก็บ เก็บเสียจนหาไม่เจอ
ต่อมาเราทำความสะอาดข้าวของหลวงพ่อปล่อยไว้ในสภาพเดิมไม่แตะ
อยู่มาวันหนึ่ง ข้าพเจ้ารับอาสาคุณนนทาเข้าไปทำความสะอาดในห้องหลวงพ่อ เวลาท่านไม่อยู่ (ตอนไปรับแขก) อยู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นแสงอะไรแว้บๆ
ข้าพเจ้าเก็บขึ้นมาเป็นองค์เล็กมาก เป็นสีทับทิม มีแสงแว้บๆ มองไปมองมาพบอีกเก็บขึ้นมาอีก เก็บได้หลายองค์มีหลายสี แต่องค์ไม่โต องค์เล็กๆ
ตอนนั้นยังไม่ทราบว่าเป็นอะไร เก็บได้จำนวนเกินสิบ ก็นำไปถามหลวงพ่อๆ บอกว่า นั่นแหละพระบรมสารีริกธาตุ
พอพวกเพื่อนๆ ทราบก็พากันเข้าไปหาในกุฏิหลวงพ่อๆ บอกว่าถ้าพระพุทธเจ้าท่านให้ก็จะพบ ถ้าไม่ให้ก็ไม่พบ
เป็นอันว่าพระพุทธเจ้าท่านให้ข้าพเจ้าๆ จึงได้เก็บไว้บูชา
ต่อมาเมื่อเร็วๆ นี้ คุณนนทาเล่าว่ามีคนที่ จ.สุโขทัย เป็นชาวบ้านซึ่งได้บูชาพระคำข้าว และพระหางหมากของหลวงพ่อไว้ ปรากฏว่า
พระหางหมากมีปุ่มขึ้นเยอะแยะ เขาไม่ทราบว่าเป็นอะไรก็เอาแปรงปัด ขัดล้าง เขาว่าพระดีๆ ขัดล้างแต่ก็ออกไม่หมด ต่อมา เขามาหาคุณนนทาและเล่าให้ฟังว่า
พระเขาเป็นปุ่มขึ้นมา
คุณนนทาก็บอกว่า นั่นแหละพระบรมสารีริกธาตุเสด็จมาเจ้าของจึงรู้ว่า พระของตนมีพระบรมสารีริกธาตุ และว่าศุภชัย เลิศมงคล
ทหารที่อารักขาหลวงพ่อก็มีพระบรมสารีริกธาตุเสด็จที่พระอีก นี่ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับพระบรมสารีริกธาตุ
เรื่องกรมหลวงชุมพรมาแสดงปรากฏการณ์ให้ทราบ
ตอนไปเขาพลอง จ.ชัยนาท
ตอนนั้นหลวงพ่ออยู่ จ.ชัยนาท ก่อนจะย้ายไปอยู่วัดปากคลองมะขามเฒ่า หลวงพ่อได้พาไปเขาพลอง อ.เมือง จ.ชัยนาท พาลูกศิษย์ลูกหาไปกันเยอะ ข้าพเจ้าก็ไปด้วย
ไปดูที่ฝังทรัพย์ของหลวงพ่อ สมัยที่หลวงพ่อเกิดเป็นลูกเจ้าเมืองอยู่ที่ จ.ชัยนาท เป็นทรัพย์เดิมของหลวงพ่อ
หลวงพ่อก็พาลูกศิษย์ขึ้นไปดู แต่ไม่ได้คิดจะไปเอาสมบัติอะไรไปดูเฉยๆ ปีนเขาขึ้นไปกันหลายคน เอาอาหารขึ้นไปฉันเพลข้างบน หลวงพ่อให้เอาเหล้าไปด้วย
เพราะว่าข้างบนมีลุงปรั่งเป็นเจ้าที่เฝ้าเขา (ทรัพย์) อยู่ หลวงพ่อว่ากรมหลวงชุมพรก็ร่วมมากับคณะเราด้วย หลวงพ่อให้ข้าพเจ้าถือเหล้าไป 1 แบน
ข้าพเจ้ามีถุงย่ามแบบกระเหรี่ยงสะพายขึ้นหลัง ก็เอาเหล้าแบนใส่ในย่ามนั้น
พอขึ้นเขา ก็รู้สึกมีอะไรมาทิ่มท้ายทอยข้าพเจ้า พอขยับย่ามก็หาย พอขึ้นไปๆ ก็มีอะไรมาทิ่มที่ท้ายทอยข้าพเจ้าอีก พอขยับย่ามก็หาย
เป็นเช่นนี้ตลอดทางที่ขึ้นไป พอขึ้นไปถึงยอดเขาก็ปลดย่ามลง ก็มีไม้ท่อนยาวประมาณ 1 ศอก (เป็นไม้ไผ่) อยู่ในย่ามก็สงสัย
จึงสอบถามว่าพวกที่ไปด้วยกันมีใครมาแกล้งหรือเปล่า?
ข้าพเจ้าเป็นคนอาวุโสมีอายุมากกว่าใครในคณะลูกศิษย์ พวกนั้นก็พูดว่า ผมไม่กล้าทำกับคุณนายอย่างนั้นหรอก งั้นใครล่ะที่เป็นคนทำ?
หลวงพ่อก็บอกว่าจะมีใครเสียอีก ก็กรมหลวงชุมพร
บอกว่า ท่านมาล้อเล่นเพื่อให้ทราบกันว่าท่านก็ร่วมเดินทางมาด้วย (ก่อนที่หลวงพ่อจะย้ายไปอยู่วัดท่าซุง
หลวงพ่อเคยคิดจะย้ายมาอยู่ที่เขาพลอง เพราะว่ามาสำรวจที่ไว้ก่อนแล้ว แต่ภายหลังมีผู้นิมนต์ให้มาอยู่วัดท่าซุง ก็เลยมาอยู่จนกระทั่งทุกวันนี้)
ตอนหลวงพ่อย้ายไปอยู่วัดปากคลองมะขามเฒ่า
ตอนนั้น หลวงพ่ออยู่วัดโพธิ์ภาวนาราม จ.ชัยนาท ท่านกรมหลวงชุมพรสมัยมีชีวิตอยู่เป็นลูกศิษย์หลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า พวกชาว จ.ชัยนาท
เคารพนับถือกรมหลวงชุมพร มีเรื่องอะไรก็มักจะบนถึงกรมหลวงชุมพร แล้วโดยมากจะได้ผล
รู้สึกหลวงพ่อและกรมหลวงชุมพร มักจะติดต่อกันทางจิตเสมอ พอใครมีปัญหาไปถามหลวงพ่อๆ มักบอกให้ไปบนกรมหลวงชุมพร เป็นอันว่า
หลวงพ่อและกรมหลวงชุมพรมักติดต่อกันอยู่เสมอ
ต่อมา หลวงพ่อย้ายไปอยู่วัดปากคลองมะขามเฒ่า พระครูวิชาญนิมนต์ไปช่วยก่อสร้างบูรณะ ซึ่งเป็นวัดอาจารย์ของกรมหลวงชุมพร
ปรากฏว่ากรมหลวงชุมพรท่านก็มาร่วมส่งหลวงพ่อด้วย มีคนไปส่งเยอะ สุนัขหลวงพ่อทั้งฝูงก็เอาลงเรือไปด้วยทั้งหมด ทั้งคนก็เยอะ สุนัขก็มาก ลงเรือที่หน้าตลาด
จ.ชัยนาท เรือทุกลำจะขึ้นจอดลงตรงแพท่าน้ำแห่งนี้ มีคนมากมาย
เรือหลวงพ่ออกจากแพหน้าตลาด ไปยังวัดปากคลองมะขามเฒ่า พอมาถึงวัด ก็ขนของหลวงพ่อขึ้นกุฏิ พอเรียบร้อยแล้ว พักหนึ่งก็มีคนมาตามหาสุราของเขา
หายไปจากท่าแพหน้าตลาดชัยนาท พวกที่มาด้วยกันในคณะหลวงพ่อ ก็ช่วยกันค้นหา ก็เจอสุราบรรจุอยู่ในลังแบบลังเป๊ปซี่ มีผ้าขาวม้ายัดกลาง ก็เอาคืนเจ้าของเขาไป
ก็โทษกันว่า ใครคงไปหยิบของเขามาใส่ไว้ในเรือ แต่ทุกคนต่างปฏิเสธว่าไม่มีใครยกมา หลวงพ่อจึงพูดว่า จะมีใครเสียอีกก็กรมหลวงชุมพรนั่นแหละเป็นคนยกมา
หลวงพ่อบอกว่าท่านมาล้อเล่น ท่านมาแสดงให้พวกเรารู้ว่า ท่านก็ร่วมมาส่งหลวงพ่อจนถึงวัดปากคลองมะขามเฒ่า ถ้าไม่แสดงอย่างนี้ก็จะมีแค่หลวงพ่อเพียงองค์เดียวเท่านั้น
ที่รู้ว่าท่านมาส่งหลวงพ่อด้วย
อานุภาพมหาพิชัยสงคราม
ตำราทำธงมหาพิชัยสงคราม เป็นตำราของหลวงปู่ปาน วัดบางนมโค เมื่อหลวงปู่ปานมรณภาพ ตำราก็เก็บไว้ที่นั่น
หลวงพ่อเล่าว่า ถ้าใครเอาตำราไปใช้ต่อ คนนั้นต้องรำดาบเข้าไปในที่ๆ ไว้ตำรา และจะต้องมีปรากฏการณ์เกิดขึ้น คือฟ้าร้อง ฟ้าแลบ
ฟ้าผ่า ฝนตก แล้วจึงจะเอาไปใช้เป็นตำราได้ จนแล้วจนรอด ก็ไม่มีใครมีความสามารถที่จะไปเอาตำรามาได้ จนประเทศชาติมีภัยคอมมิวนิสต์ในสมัยนั้น
หลวงปู่ปานมาบอกให้หลวงพ่อไปเอาตำรานี้ เพื่อมาทำแจกพวกทหารตำรวจ ที่รักษาประเทศตามชายแดนได้ใช้กัน สำหรับพระสงฆ์ถือดาบเข้าไป ไม่ต้องรำดาบ
หลวงพ่อก็ยกพวกไป มีข้าพเจ้า, ป้าอาด, คุณพวง, คุณดำรง นุตาลัย ยกขบวนไปกันเยอะ ข้าพเจ้าจำชื่อไม่ได้หมด ไปถึงไปกินข้าวกินปลาเสร็จ
พอตกบ่ายหลวงพ่อก็ถือดาบเข้าไป ตอนนั้นท้องฟ้ายังอยู่ในสภาพปกติยังไม่ผ่า พอหลวงพ่อถือดาบฟ้าก็ร้อง ฟ้าผ่า ลมแรง ฝนตกใหญ่
พอตอนกลับลงเรือฝนก็ตก ฟ้าร้อง ลมแรง มาตลอดทางที่นั่งเรือกลับมาวัดท่าซุง
เมื่อได้ตำรามาแล้ว หลวงพ่อก็ทำผ้ายันต์ (แดง) พิชัยสงคราม ออกแจกทหารและตำรวจชายแดนตามภาคเหนือ ภาคอีสานและภาคใต้
แต่มีที่ภาคใต้พวกนับถือศาสนาอิสลามหลายคน เขาไม่ขอรับแจก ต่อมาพวกนายทหารออกตรวจเยี่ยมลูกน้อง ก็ถูกคอมมิวนิสต์ยิงรถ ก็ต่อสู้กัน
พวกก่อการร้ายก็หนีเข้าป่า พวกที่นับถือศาสนาอิสลาม ที่ไม่ยอมรับธงพิชัยสงครามตาย ส่วนพวกมีธงพิชัยสงครามรอดตัวไม่เป็นไร หลวงพ่อบอกว่า ใครได้ธงนี้ไป ถ้าคิดคดทรยศต่อชาติ จะมีอันเป็นไปภายใน 3 วันหรือ 7 วัน หรือทำให้สมองเสื่อม คิดไม่ออก นี่คืออานุภาพธงพิชัยสงคราม
เหตุการณ์ทั้งหมดที่ข้าพเจ้าเล่ามานี้ ข้าพเจ้าประสบมาด้วยตนเองทั้งสิ้น ข้าพเจ้ามีความเคารพ และมีความเชื่อมั่นในคำสั่งสอน
ตลอดจนปฏิปทาของหลวงพ่อเป็นอย่างยิ่ง ข้าพเจ้าเล่าถวายเป็นการบูชาคุณครูบาอาจารย์ คือหลวงพ่อที่ข้าพเจ้าเคารพเป็นอย่างยิ่ง
ขออวยพรให้หลวงพ่อได้อยู่เป็นร่มโพธิ์แก้ว ปกปักรักษาข้าพเจ้าและลูกหลานไปนานแสนนานเทอญ
◄ll กลับสู่สารบัญ
12
หลวงพ่อต่ออายุให้ผม
บุญถึง สุวรรณวิสิฎฐ์
........
เมื่อผมมอบตัวเป็นศิษย์หลวงพ่อแล้ว หลวงพ่อให้เรียนคาถาและให้ผมนั่งสมาธิ พอผมทำได้ประมาณ 15 วัน ผมก็นั่งเห็นกรรมที่เคยทำไว้ในอดีตชาติ
ผมเพิ่งฝึกสมาธิ จึงไม่ใช่คนนั่งสมาธิเก่ง ก็ไปเล่าให้หลวงพ่อฟัง ที่ผมนั่งเห็นนั้น เห็นสภาพเป็นสถานที่เดิม เกิดมาไม่เคยเห็นสถานที่แบบนั้น เห็นผู้ชายหน้าเสี้ยมไม่เหมือนคนในเมืองมนุษย์ เป็นภาพกำลังยืนอยู่ไม่ได้นุ่งเสื้อผ้า
เมื่อหลวงพ่อฟังแล้ว ก็นั่งหลับตาดูสักพัก ท่านก็พูดว่า
คุณบุญถึง คุณเริ่มมีสตางค์แล้ว เขาจึงมาทวง (ที่ว่ามีสตางค์หมายถึงว่าเริ่มนั่งสมาธิแล้ว
มีบุญที่เขาจะมาขอส่วนบุญได้)
หลวงพ่อจึงอธิบายต่อไปว่า ที่คุณเห็นนั้น เป็นภาพเจ้ากรรมนายเวรที่คุณทำไว้แต่กาลก่อนมาทางหนี้คุณ
ชาติก่อนคุณเคยเกิดมาเป็นคนกว้างขวาง อยู่ในชั้นเศรษฐี มีพรรคพวกเยอะ คุณเคยสร้างพระประธานไว้เยอะ ชาตินี้คุณไม่ต้องไปสร้าง
คุณเห็นพระประธานที่ไหนชำรุดก็ซ่อมก็แล้วกัน อดีตชาติเวลาคุณจัดงานบวช งานแต่งงาน
งานเลี้ยงอะไรก็แล้วแต่ ก็ฆ่าหมู ฆ่าวัวมากมาย สัตว์ที่ถูกฆ่าตายที่เคียดแค้นคุณ บุญเป็นส่วนบุญ กรรมเป็นส่วนกรรม
ในจำนวนสัตว์ที่ถูกฆ่าตายทั้งหมด มีวัวรุ่นๆ อยู่ตัวหนึ่งที่คุณฆ่าตาย วัวรุ่นตัวนี้เขาตามคุณมาทันในชาตินี้ เขาจะเอาชีวิตคุณ เวลานี้คุณอายุ 31 ปี
คุณจะตายก่อนอายุขัย เมื่ออายุ 32 ปี แต่ถ้าสามารถต่ออายุได้สำเร็จ คุณก็จะมีชีวิตอยู่ได้อีกนาน
พอฟังแล้ว ผมก็เป็นห่วงเมียและลูกขึ้นมาทันที
หลวงพ่อก็บอกผมว่า คุณต้องทอดกฐินและบวชพระ
ผมก็พูดว่า เรื่องทอดกฐินและบวชพระนี้ต้องใช้เงินมาก ผมคงทำไม่ได้ เพราะฐานะผมเวลานั้น
ถ้าผมทำตามนั้นครอบครัวลูกเมียผมต้องเดือดร้อนแน่
หลวงพ่อจึงพูดว่า ไม่เป็นไร ต้องช่วยกันแก้วจะช่วยจัดการให้สำเร็จจนได้ (ไม่ใช่ว่า หลวงพ่อมาให้สตางค์ผมนะ
เงินหลวงพ่อผมไม่เอาอยู่แล้ว)
หลวงพ่อบอกผมว่า เหมือนว่าคุณเป็นหนี้เขา เขามาทวงต้น คุณไม่มีต้นให้ เวลานี้คุณก็ให้ดอกเขาไปก่อน โดยคุณก็ถวายสังฆทานให้เขาก่อน
มีพระพุทธรูป และมีเครื่องไทยทานพุ่มเล็กๆ ก็ใช้ได้แล้ว
วันนั้น พระครูวิชาญทำพิธีไหว้ครูของท่าน หลวงพ่อบอกให้พระครูวิชาญทำพิธีสะเดาะเคราะห์ให้ผมด้วย และให้ทำน้ำมนต์ 7 วัฒก์อาบให้ผมด้วย ท่านไม่อยากจะทำ
แต่หลวงพ่อบอกให้ช่วยๆ กัน
พระครูวิชาญพูดว่า ตั้งแต่เรียนมาไม่เคยทำให้ใครสักที วันนี้เป็นครั้งแรก ต้องเอาตำรามาเปิดอ่านด้วย มีพิธีหลายอย่าง
ซึ่งผมไม่เคยเห็นมาก่อน
ต่อมาอีกหลายเดือน หลวงพ่อก็มาบอกว่า ท่านรับบวชพระไว้ 1 องค์แล้ว และได้กำหนดวันเรียบร้อยแล้ว
ตอนนั้นผมยังอยู่ในสภาพขาดแคลนอยู่ พอใกล้วันบวชพระ ผมและภรรยาไปกินก๋วยเตี๋ยวเป็ดที่นครสวรรค์ มีผู้หญิงจีนเอาล็อตเตอรี่มาขายให้ ภรรยาผมซื้อไว้ 1 ใบ
เมื่อล็อตเตอรี่ออก ก็ถูกล็อตเตอรี่ได้เงินมาพอบวชพระได้สำเร็จ
วันที่บวชพระ หลวงพ่อไปทำพิธีให้ในโบสถ์เลย หลวงพ่อเข้าไปนั่งตรงใกล้ที่พระกรรมวาจาจารย์ และพระอนุสาวนาจารย์ ยืนสอนซ้อมสามเณร ก่อนญัตติเป็นพระสงฆ์
นั่งใกล้ตรงนั้น หลวงพ่อนั่งหลับตา จนกระทั่งบวชพระเสร็จ
หลวงพ่อก็พูดว่า เออ สบายไปเปราหนึ่ง ไม่มีปัญหานะ
แล้วหลวงพ่อก็เดินกลับ ผมก็เดินคู่ไปกับหลวงพ่อ หลวงพ่อจะไปขึ้นรถไฟกรุงเทพฯ ผมก็จะกลับบ้าน ขณะเดินคู่กันมา
หลวงพ่อยกมือขวาบอกให้ผมหยุดแล้วท่านก็ชี้ไปข้างหน้า คล้ายกับชี้หน้าคน (แต่ผมมองไม่เห็นใคร)
หลวงพ่อพูดว่า คุณบุญถึง เจ้าพ่อหลักเมืองท่านให้หวยคุณ 22
ผมพูดว่า ถ้าแน่จริงต้องมีคนมาขายให้จึงจะซื้อ ถ้าไม่มีคนมาขายผมก็ไม่ซื้อ
แล้วผมก็ไปส่งหลวงพ่อขึ้นรถไปกรุงเทพฯ ผมก็นั่งรถเพื่อจะกลับบ้าน พอนั่งรถก็มีคนถือล็อตเตอรี่ชูมาที่ผมนั่ง บอกว่ารวยพรุ่งนี้
ผมก็หยิบปึกล็อตเตอรี่มาดู พอดีมีเลข 22 ครึ่งใบ ผมก็ซื้อเอาไว้ และก็ไม่เดินหาซื้อที่อื่นอีก เพราะตั้งใจไว้ว่าถ้าไม่มีคนมาขายให้เอง จะไม่ไปเดินหาซื้อ
พอวันรุ่งขึ้นหวยออก 22 จริงๆ ผมก็ถูก ได้เงินมา 98 บาท (จริงๆได้ 100 บาทแต่ถูกหัก 2 บาท) พออีก 2 3 วัน หลวงพ่อกลับมาจากกรุงเทพฯ ก็ตรงมายังบ้านผม
หลวงพ่อถามผมว่า ถูกหวยเท่าไร?
ผมบอก 98 บาท
หลวงพ่อพูดว่า ขี้หมา
ผมก็ตอบว่า ผมได้บอกแล้วว่าจะซื้อเฉพาะถ้ามีคนเอามาขายให้เท่านั้น
หลวงพ่อพูดว่า ดีๆ คนเราต้องมีสัจจะ
การทอดกฐินก็ทำได้
เป็นงานกฐินสามัคคี งานใหญ่มาก เป็นงานระดับอธิบดี ที่จัดกฐินสามัคคี มีเจ้านายมากมาย ขนาดการต้อนรับต้องไปยืมของใช้จากทางจังหวัดมาต้อนรับ
เป็นต้นว่าพวกถ้วยแก้ว ชามโบวล์ สำรับคาวหวาน เป็นต้น คนมาเยอะ คนมากันเต็มวัดเลย คณะอธิบดีมา ก็ทำพิธีกล่าวคำถวายกฐินเสร็จในเพล แล้วก็พากันกลับไป
หลวงพ่อก็มาบอกผมว่า คุณบุญถึง เรื่องของคุณยังไม่เสร็จ พอได้เวลาพระสงฆ์ลงโบสถ์ เพื่อทำพิธีกรานกฐิน
หลวงพ่อก็ชวนผมเข้าไปโบสถ์ ให้ผมถือผ้าไตรทั้ง 3 ไตร เป็นอันว่าผมทำสำเร็จ ตามที่หลวงพ่อเคยพูดไว้กับผมว่าต้องทำได้ และไม่เดือดร้อน
เมื่อกรานกฐินเสร็จแล้ว หลวงพ่อก็พูดว่า เอาละ เสร็จธุระแล้วนะ ผมก็กลับ ท่านบอกว่าวันหลังให้นิมนต์พระ 9
รูปมาทำบุญที่บ้านนะ และวันนั้นให้อาบน้ำมนต์ 7 วัฒก์ด้วย วันทำบุญหลวงพ่อไม่ได้สวด ท่านนั่งหลับตา มีพระครูวิชาญและพระองค์อื่นสวดมนต์
พระครูวิชาญท่านเคยทายไว้ว่า ลูกผมจะออกมาเป็นผู้ชาย (ปกติเรื่องออกลูกท่านทายแม่น) สำหรับหลวงพ่อนั้นท่านไม่ยอมทายอะไร
ท่านพูดว่า งานนี้ไม่บอก อยากรู้ไปถามหลวงปู่ซิ
ครั้นภรรยาผมคลอดลูกออกมา กลายเป็นผู้หญิง จึงถามหลวงพ่อว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น
หลวงพ่อพูดว่า อย่าไปโทษใครผิด แล้วแต่หลวงปู่
เมื่อขั้นตอนต่ออายุทั้งหมด จบสิ้นไปด้วยดีแล้ว หลวงพ่อจึงเฉลยว่า ท่านได้อธิษฐานไว้ว่า
ทางใดที่จะช่วยให้คุณมีชีวิตรอดอยู่ต่อไปได้ ขอให้เป็นเช่นนั้น เรื่องนี้รู้ว่าจะทำสำเร็จ แต่ไม่บอกคุณ ถ้าบอกก่อนคุณก็จะไม่ขยันทำสมาธิก็จะประมาท
ดังนั้นจะได้กระตือรือร้นทำความดีด้วยความตั้งใจจริง จึงมีผลสำเร็จด้วยดี
ดังนั้นผมก็ได้ใช้ทั้งหนี้ ใช้ทั้งดอก คือได้บวชพระ ทอดกฐิน และถวายสังฆทาน โดยอุทิศเจาะจง ให้แก่เจ้ากรรมนายเวร (วัวรุ่น) โดยตรง
ผมจึงมีชีวิตรอดอยู่ต่อมาเรื่อยๆ จนกระทั่งปัจจุบันนี้อายุ 57 ปี ที่รอดมาได้นี้เพราะความเมตตาของหลวงพ่อ ที่ได้พยายามหาวิธีการช่วยผมอย่างเต็มที่
ซึ่งพระคุณอันนี้ จะระลึกอยู่ในความทรงจำของผมตลอดมา
เป็นการบังเอิญ หมอดูมาดูลายมือและดูดาวบนท้องฟ้า ดูลายมือผมขณะภรรยากำลังท้อง ผมถามว่ามีลูกสาว 3 คนแล้ว คราวนี้จะได้ลูกชายหรือยัง?
เขาบอกว่าไม่ได้ ถ้ามีลูกชายพ่อกับลูกจะไม่ได้เจอกัน (หมายความว่าต้องตายจากกันไปข้างหนึ่ง)
ผมก็ตกใจ เพราะไปทายตรงกับหลวงพ่อ และช่วงที่ผมทำบุญเสร็จในวันนั้น หมอดูผู้นี้ก็มาที่บ้านในวันนั้นบอกว่า จะมีคนที่เกิดในปีเดียวกันตายในเขตนี้
และก็จริงดังที่หมอดูบอก มีศพอาแป๊ะเกิดปีเดียวกันแต่คนละรอบแห่ผ่านหน้าบ้านมา
หลวงพ่อรู้หวยรางวัลที่ 1 เขียนเลข 6 ตัวเรียงกัน (อยู่วัดโพธิ์)
มีนายตำรวจท่านหนึ่ง (ผมขอสงวนนาม) รู้จักกับผม เมื่อก่อนมาอยู่ที่นี่ก็มาคุยกับผมเรื่องพระใบ้หวย พระให้หวย
นายตำรวจท่านนี้ก็พูดว่า พระใบ้หวยหรือพระที่ให้หวยนี่โกหก ไม่สามารถจะเห็นเลขได้จริงหรอก
ผมก็บอกเขาไปว่า พระแน่ๆ มี การเห็นจริงมี แต่ไม่ใช่ให้เรื่อยๆ
นายตำรวจท่านนั้นก็พูดว่า ผมอยากเจอพระที่เห็นจริง
ผมก็บอกว่า ถ้าอยากเจอจริงๆ ละก็ไปหาพระมหาวีระ อยู่ที่วัดโพธิ์นี่เอง แต่ต้องไปวันหวยออก)
นายตำรวจท่านนั้นก็แย้งว่า ถ้าไปวันหวยออก ก็ซื้อไม่ได้ซิ
ผมก็พูดว่า ก็เพราะท่านไม่ให้ซื้อนะซิ จึงต้องไปวันหวยออก ถ้าอยากรู้หรือพิสูจน์ของจริงก็ไปหาท่านวันหวยออกก็แล้วกัน
นายตำรวจท่านนั้นก็ไป ไปในวันหวยออก ไปถึงก็ไปนั่งคุยกับหลวงพ่อ นั่งคุยๆ อยู่ หวยก็ออก ซึ่งกำลังออกรางวัลอื่นๆ อยู่ยังไม่ออกรางวัลที่ 1 เขาก็บอกว่า
เรื่องการให้หวย ไม่รู้จริง หลวงพ่อก็เขียนเลข 6 ตัวเดี๋ยวนั้น เขียนเสร็จก็เอากระโถนทับไว้ พอสักพัก หวยรางวัลที่ 1 ประกาศออกมา
หลวงพ่อก็ยกกระโถนออก เลข 6 ตัวตรงกับรางวัลที่ 1 เป๊ะเลย เขามาเล่าให้ผมฟังว่า เดิมทีเขาไม่เชื่อว่าพระจะเห็นเลขได้จริง
ตอนหลังเขาไปเจอของจริงจากพระมหาวีระ เขาบอกยอมเลยต้องเชื่อ เลยยอมนับถือ
หลวงพ่อเคยเล่าให้ผมฟัง ถ้าให้เลขหวยใครก็จะมืดไม่เห็น แต่บอกเป็นปริศนาได้ บอกแบบหลับๆ ได้ จะไปบอกตรงๆ ไม่ได้
◄ll กลับสู่สารบัญ
|
|
|
![[*]](./images/corporate/default_icon.gif){kind=icon}
posted on 20/7/10 at 16:10
